เหลียงอวี่หวงขมวดคิ้ว แววตาลุ่มลึกและเฉียบคม
“นั่นคือเสบียงของชาวบ้าน หากพวกเรายึดมาแล้ว พวกเขาจะกินอะไร ดื่มอะไร?”
องค์หญิงหนีหวงพลันตัดบทเขา “เสด็จพี่ ท่านช่างใจอ่อนเยี่ยงสตรีเกินไปแล้ว คนเหล่านี้ก็ไม่ใช่ราษฎรแคว้นเหลียงของเรา ข้าจะไปสนใจว่าพวกเขาจะกินจะดื่มอะไรทำไม ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้เป็นราษฎรแคว้นเหลียง ขอเพียงช่วยให้เรายึดครองหนันฉูได้ ข้าก็ยอมสละพวกเขาเช่นกัน”
สีหน้าของเหลียงอวี่หวงเย็นชาลงโดยสิ้นเชิง
น้ำเสียงของเขาเด็ดขาดขึ้นหลายส่วน “ข้าไม่เห็นด้วยกับการกระทำเช่นนี้ ข้าตัดสินใจแล้ว ถอนค่ายและถอยทัพทันที”
องค์หญิงหนีหวงหัวเราะเย็นชา พลางมองเหลียงอวี่หวงด้วยแววตาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เสด็จพี่ ไม่รู้ว่าพระบิดาทรงทราบเรื่องที่ท่านจะถอยทัพหรือไม่ หากพระองค์ทรงรู้ว่าท่านออกคำสั่งถอนทัพโดยไม่กราบทูลขออนุญาต ท่านคิดว่าพระบิดาจะทรงละเว้นท่านหรือ?”
เหลียงอวี่หวงเม้มริมฝีปากบาง มององค์หญิงหนีหวงอย่างเย็นชา “เจ้ากำลังข่มขู่ข้าหรือ?”
องค์หญิงหนีหวงหัวเราะเบา ๆ สายตาที่มองเหลียงอวี่หวงเปี่ยมด้วยความดูแคลนและเหยียดหยาม
“มิน่าเล่าพระบิดาจึงไม่โปรดปรานท่านนัก ด้วยนิสัยลังเลไม่เด็ดขาด ใจอ่อนเยี่ยงสตรีเช่นนี้ พระบิดาจะโปรดท่านได้อย่างไร ผู้ที่จะทำการใหญ่ย่อมไม่ยึดติดกับเรื่องเล็กน้อย ยามจำเป็นก็ต้องใช้ทุกสิ่งที่ใช้ประโยชน์ได้”
“ในเมื่อไม่มีเสบียง ก็ไปปล้นเสบียงจากสองเมืองนั้น ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามถอนทัพ และห้ามยอมแพ้หนันฉูง่าย ๆ หากเสด็จพี่ไม่รู้ว่าจะทำศึกนี้อย่างไร ก็สละตำแหน่งให้ผู้มีความสามารถกว่า แล้วให้ข้าเป็นผู้ทำศึกเอง”