เฉิงเฟิงเกาท้ายทอย พลางพยักหน้าอย่างกลัดกลุ้มยิ่ง “อืม... นับว่าไม่ลังเลเลยขอรับ”
“นับว่าทำให้พวกเราตั้งตัวไม่ทันเช่นกัน ข้าคิดไม่ตกจริง ๆ ตำแหน่งฮองเฮาที่ผู้คนต่างปรารถนา เหตุใดเมื่อตกอยู่ในมือเฝิงซู่ชิง นางกลับปฏิเสธสิ่งเย้ายวนนี้ได้เล่า?”
“นางคงไม่รู้ว่ามีสตรีทั่วหล้ามากมายเพียงใดที่ปรารถนาจะนั่งบนตำแหน่งนั้น นับว่าอยู่ในกองบุญแท้ ๆ แต่กลับไม่รู้จักเห็นคุณค่า”
แววตาของหยุนหลวนเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม นางทอดถอนใจพลางเอ่ยว่า “หากคุณหนูเฝิงเป็นสตรีในห้องหอที่ไม่เคยก้าวออกจากประตูชั้นใน นางคงยินดีจนแทบคลุ้มคลั่ง และตอบรับความมั่งคั่งล้นฟ้านี้เป็นแน่ น่าเสียดาย... หลายปีมานี้นางมักปลอมตัวเป็นบุรุษออกไปทำธุระในยุทธภพ ได้พบเห็นผู้คนมากมาย และผ่านเรื่องราวมานับไม่ถ้วน”
“ความคิดและวิสัยทัศน์ของนางก้าวล้ำสตรีในห้องหอเหล่านั้นไปไกลแล้ว จิตใจกว้างขวางกว่า ความคิดอ่านก็เติบโตเป็นผู้ใหญ่กว่า สิ่งที่นางปรารถนาจึงมิใช่ผืนดินคับแคบที่ถูกตีกรอบอีกต่อไป หากฝ่าบาทของเจ้าหวังให้นางยินยอมเป็นฮองเฮาแคว้นเหลียง เกรงว่าเรื่องนี้คงยากยิ่งกว่าปีนป่ายขึ้นสวรรค์”
“สิ่งที่ผู้อื่นถวิลหา สำหรับนางกลับน่าหวาดผวาราวกับงูพิษ เกรงว่านางคงเห็นตำแหน่งฮองเฮาเป็นหลุมเพลิง”
เฉิงเฟิงอ้าปากค้างจนตาโต มองหยุนหลวนอย่างไม่อยากเชื่อ “หา... จะเป็นไปได้หรือ? ตำแหน่งฮองเฮานี้มีคนมากมายใฝ่ฝันถึง แต่กลับไม่มีวาสนาได้แตะต้อง คุณหนูเฝิงจะปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้อย่างไร?”
“นี่ก็ไม่ใช่มันเผาร้อนมือเสียหน่อย นางจำเป็นต้องทำเช่นนี้ด้วยหรือ?”