ข่าวอ๋องเยี่ยนอ๋องกับหยุนหลวนเข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินและแต่งงานกัน แพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว
ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ชาวเมืองทั้งเมืองหลวงก็ล้วนรู้ข่าวมงคลอันยิ่งใหญ่นี้
พวกเขาพากันมารวมตัวกันนอกจวนแม่ทัพ ทุกคนต่างโห่ร้องยินดี ใบหน้าของแต่ละคนเปี่ยมไปด้วยความสุข
ราวกับความอึดอัด ความหม่นหมอง และม่านหมอกที่ปกคลุมอยู่พลันสลายหายไปในชั่วพริบตา
แม้แต่หยุนเซิ่นกับหลิวซื่อก็อนุญาตให้เขาเข้าไปชมพิธีได้
หยุนเซิ่นยืนอยู่ตรงมุมห้องอย่างระมัดระวัง มองภาพทุกอย่างในโถงพิธีด้วยความเหม่อลอย
หยุนหลวนคลุมผ้าปิดหน้า โดยมีหยุนเฟิงจูงมือพาเข้าสู่โถง
เขาส่งหยุนหลวนถึงมือเซียวถิงเยี่ยนด้วยตนเอง
แววตาของเซียวถิงเยี่ยนแต้มรอยยิ้มจาง ๆ เขาจูงมือหยุนหลวน แล้วก้าวไปหาหลิวซื่อทีละก้าว
หลิวซื่อนั่งอยู่บนที่นั่งสูง พลางยิ้มเรียกคู่บ่าวสาวที่กำลังเดินเข้ามาหา
ความหวานเลี่ยนคาวเลือดเอ่อคลออยู่ในลำคอ
นางกำมือแน่น พยายามฝืนกลั้นไอร้อนที่กำลังพุ่งพล่านอยู่ในลำคอ
นางฝืนยกมุมปาก พยายามเบิกตาให้กว้าง มองพวกเขาเข้าพิธีแต่งงาน
นางหันไปมองเก้าอี้ว่างตัวหนึ่งที่อยู่ด้านข้าง
ในดวงตาพลันมีหยาดน้ำตาเอ่อขึ้นมา
นางเม้มริมฝีปาก อดกลั้นอย่างสุดกำลัง ทว่าน้ำตากลับรินไหล
ท่านแม่ทัพ รอข้าอีกสักหน่อย
ข้าต้องมองหลวนเอ๋อร์เข้าพิธีแต่งงานให้เสร็จเสียก่อน จึงจะจากไปพบหน้าท่านได้อย่างหมดห่วง