ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่หยุนเซิ่นกล่าวเช่นนี้ หลิวซื่อจะพยักหน้า แล้วปล่อยให้แม่นมเหยียนประคองกลับไปพักผ่อนอย่างว่าง่าย
ใครจะรู้ว่าวันนี้หลิวซื่อกลับส่ายหน้า “ไม่ได้ แม้จะเป็นข่าวดี แต่ตราบใดที่พวกเขายังกลับมาอย่างปลอดภัยไม่ถึงวัน ข้าก็ยังไม่อาจคลายกังวล อยู่แต่ในจวน ข้าทนต่อไปไม่ไหวแล้ว...เซิ่นเอ๋อร์ เจ้าให้คนจัดเตรียมให้ที ข้าจะไปจุดธูปที่อารามนอกเมือง ขอพรให้หลวนเอ๋อร์กับคนอื่น ๆ ปลอดภัย”
ไม่รู้ว่าเฉินหย่งเหอเดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อใด นางประคองครรภ์โตเดินเข้ามาหา
นางประคองหลิวซื่อไว้ แล้วเอ่ยขอเสียงเบา “ท่านแม่ ข้าก็อยากออกไปขอพรให้สามีปลอดภัยด้วย ท่านพาข้าไปด้วยเถิด”
หลิวซื่อมองครรภ์โตของนาง แววลังเลวูบผ่านดวงตา
“เหอเอ๋อร์ เจ้าใกล้คลอดเต็มทีแล้ว หากออกไปคราวนี้เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมา จะทำอย่างไรเล่า? วางใจเถิด ข้าจะขอพรให้เฟิงเอ๋อร์ด้วย พวกเจ้าล้วนเป็นลูกของข้า ข้าไม่ลำเอียงหรอก”
เฉินหย่งเหอยิ้มอย่างจนใจ นางเอียงศีรษะซบลงบนไหล่ของหลิวซื่อ “ท่านแม่กล่าวสิ่งใดกัน ข้ามิได้บอกว่าท่านลำเอียงเสียหน่อย ข้าเพียงรู้สึกอุดอู้อยู่ในจวน อยากออกไปผ่อนคลายเท่านั้นเอง”
“พาหมอตำแยไปด้วยให้ครบก็พอ อีกอย่าง ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งเดือนกว่าจะถึงกำหนดคลอด คงยังไม่คลอดเร็วเพียงนั้นหรอก ท่านแม่ ตั้งแต่ตั้งครรภ์ ข้าก็มิได้ออกไปไหนนานแล้ว ให้ข้าไปผ่อนคลายพร้อมท่านเถิด”