ใบหน้าของเหยาฉินพลันซีดเผือด นางเซถอยหลังไปหลายก้าว
“เจ้า...เจ้าจะทำอะไร?”
“ข้างนอกล้วนเป็นคนของใต้เท้าจง ขอเพียงข้าร้องเรียกสักเสียง เจ้าก็จะหมดทางรอดอย่างสิ้นเชิง คุณชายหลวน ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ทำเรื่องโง่เขลาเช่นนั้น”
“ก็แค่ให้เจ้าร่วมเตียงกับข้า ทำเรื่องสำเริงสุขจนแทบลืมโลกเท่านั้น ไยต้องต่อต้านถึงเพียงนี้ ทั้งยังข่มขู่ข้าด้วย? คุณชายหลวน ข้าไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเจ้าหมายความว่าอย่างไรกันแน่”
เซียวถิงเยี่ยนทนฟังต่อไปไม่ไหว ใบหน้าดำคล้ำขณะก้าวออกมาจากมุมอับ
แค่คู่แข่งหัวใจเป็นบุรุษก็มากพอแล้ว ยามนี้ยังมีสตรีเพิ่มมาอีกคน คิดจะมาแย่งหยุนหลวนไปจากเขาอีกหรือ?
เขาทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ
โทสะในใจแทบจะข่มไว้ไม่อยู่
จงหลินผู้นี้ช่างเก่งกาจนัก เพิ่งมาก็มอบความประหลาดใจครั้งใหญ่ให้เขาเสียแล้ว
เขาเป็นคนจดจำความแค้น
เขาย่อมหาโอกาสตอบแทนจงหลินด้วยความประหลาดใจครั้งใหญ่เช่นกัน
เซียวถิงเยี่ยนเอ่ยตรง ๆ ว่า “อาหลวน ยังยืนมึนงงอยู่ทำไม ลงมือเสียก็สิ้นเรื่อง คนที่ไม่เกี่ยวข้องเช่นนี้ จะพูดจาพร่ำเพรื่อกับนางไปไย?”
เหยาฉินเบิกตากว้าง มองบุรุษร่างสูงใหญ่ที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นในห้องอย่างไม่อยากเชื่อ
ชั่วขณะหนึ่ง นางคล้ายจะเข้าใจบางอย่างขึ้นมา
นางยกมือปิดริมฝีปากด้วยความตื่นตระหนก เสียงสั่นเครือเอ่ยว่า “ข้า...ข้ารู้แล้วว่าเหตุใดเจ้าจึงต่อต้านการเข้าใกล้ของข้าถึงเพียงนี้ ที่แท้...ที่แท้เจ้าไม่ชอบสตรี แต่ชอบบุรุษนี่เอง! สวรรค์ เจ้าถึงกับมีรสนิยมตัดแขนเสื้อ...”