ถึงกระนั้นเขาก็ไม่เสียใจ ต่อให้ย้อนกลับไปเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เขาก็ยังคงเลือกเดินบนเส้นทางสายนี้
มุมปากของเซิ่งกุยค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
“แม้ท้ายที่สุดข้าจะไม่ได้สิ่งใดมาเลย แต่ข้าก็ได้บ่มเพาะฮ่องเต้ผู้ทรงปรีชาขึ้นมาให้แคว้นเหลียง เมิ่งจวินมีบุตรเช่นไร บุตรของนางย่อมไม่ธรรมดา เขาผ่านการขัดเกลาจากลมฝนมานับครั้งไม่ถ้วน ในที่สุดก็เติบโตเป็นจักรพรรดิที่เหมาะสมแล้ว”
“หนทางข้างหน้าของเขาย่อมราบรื่นยิ่ง เขาจะทำให้ราษฎรแคว้นเหลียงมีชีวิตสงบสุขและมั่นคง”
หยุนหลวนมองเซิ่งกุย แววตาซับซ้อนวูบผ่านบนใบหน้า ก่อนจางหายไปในชั่วพริบตา “เช่นนั้น สิ่งที่ท่านต้องการคืออะไร?”
“ท่านต้องการให้ข้าทำสิ่งใด?”
เซิ่งกุยเก็บรอยยิ้ม มองหยุนหลวนด้วยแววตาเจิดจ้า “มีเพียงสตรีเช่นเจ้าเท่านั้นที่คู่ควรกับเหลียงอวี่หวง น่าเสียดายที่เจ้ามีเจ้าของแล้ว...”
“น่าเสียดายที่เจ้ายังมีบุตรของเยี่ยนอ๋องอีกด้วย”
คำว่าน่าเสียดายที่เขากล่าวซ้ำถึงสองครั้ง ทำให้หัวใจของหยุนหลวนพลันเต้นระทึก
มารผู้นี้คงไม่ได้คิดจะให้นางเป็นฮองเฮาแห่งแคว้นเหลียงหรอกกระมัง?
เป็นดังที่คิด ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้น คำพูดของเซิ่งกุยก็ทำให้นางตะลึงงันไปโดยสิ้นเชิง
“สิ่งที่ข้าต้องการคือให้เจ้าเข้าวังไปช่วยเหลือเหลียงอวี่หวงเป็นเวลาสามปี ในฐานะฮองเฮาองค์ใหม่แห่งแคว้นเหลียง ระหว่างสามปีนี้ เจ้าต้องคัดเลือกคนผู้หนึ่งซึ่งคู่ควรกับตำแหน่งฮองเฮาองค์ต่อไปของแคว้นเหลียง...”
“เมื่อครบสามปี หากเจ้ายังเลือกคนที่เหมาะสมไม่ได้ ข้าก็จะมอบยาถอนพิษให้เจ้าและปล่อยเจ้าไป แต่หากเจ้าหาคนผู้นั้นพบก่อนกำหนด ข้าก็จะมอบยาถอนพิษให้ก่อนกำหนด ให้เจ้าเป็นอิสระ”