เขาพยายามข่มกลั้นอารมณ์เหล่านั้นไว้ ทว่ากลับพบว่าเป็นเรื่องยากยิ่ง
เขาหงุดหงิดอยู่บ้าง จึงวางพู่กันลงแล้วเดินไปยังโต๊ะอาหาร
หยุนหลวนกำลังเปิดกล่องอาหาร นางนำสำรับออกมาจัดวางบนโต๊ะ
เมื่อเห็นเหลียงอวี่หวงเดินเข้ามา เขาเพียงจ้องนางเงียบ ๆ ไม่เอ่ยวาจา นางจึงรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
แต่ก็มิได้เงยหน้าขึ้นถาม
นางยังคงจัดสำรับอาหารเงียบ ๆ
ท้ายที่สุดเหลียงอวี่หวงก็อดรนทนไม่ไหว เอ่ยถามเสียงเบาว่า “จ้าวเชวี่ยมาหาเจ้าเมื่อครู่หรือ?”
หยุนหลวนพยักหน้าอย่างไม่ยืนยันหรือปฏิเสธ “อืม บังเอิญพบกันพอดี”
เหลียงอวี่หวงยกมุมปาก หัวเราะเสียงเบา
“คงมิใช่เรื่องบังเอิญกระมัง? ได้ยินว่าเขารอเจ้าอยู่ที่นั่นตั้งนานแล้ว ทั้งยังให้ช่างทำปิ่นเงินให้เจ้าอีกด้วย เหตุใด เจ้าไม่รับไว้หรือ?”
หยุนหลวนเงยหน้ามองเหลียงอวี่หวงแวบหนึ่ง
นางไม่เข้าใจว่าเขาหมายความว่าอย่างไรกันแน่
ช่วงหลายวันมานี้ ไม่ว่านางจะไปที่ใด ก็มีคนคอยจับตาดูทุกความเคลื่อนไหว
นางรู้ว่าเหลียงอวี่หวงไม่เคยคลายความระแวงที่มีต่อนาง
เขาคอยระวังนางอยู่เสมอ
หยุนหลวนตอบตรงไปตรงมาว่า “ข้าย่อมรับไม่ได้ หากรับไว้ก็เท่ากับว่าข้ามีใจให้เขามิใช่หรือ? องค์รัชทายาทย่อมทรงทราบว่าข้ามีคู่หมั้นแล้ว”
เหลียงอวี่หวงอดขัดขึ้นมิได้ “เจ้าก็บอกเองว่าขาดการติดต่อกับคู่หมั้นแล้ว ยามบ้านเมืองระส่ำระสายเช่นนี้ ไม่แน่ว่าเขาอาจตายไปแล้วก็ได้ แผ่นดินกว้างใหญ่เพียงนี้ เจ้าจะไปตามหาเขาที่ใด? หากชั่วชีวิตนี้หาเขาไม่พบ หรือเจ้าจะครองตัวเป็นม่ายไปตลอดชีวิตหรือ?”