อนุสามถูกฮูหยินฟู่ทุบตีจนร่อแร่เต็มที…พิษในร่างกายของนางกำเริบขึ้นอีกครั้ง นางกุมท้อง ร้องครวญครางพลางร่ำไห้
“หญิงแพศยา…เจ้าช่างบังอาจนัก กล้าวางยาพวกเราได้อย่างไร?”
“หากนายท่านรู้เข้า เขาจะไม่ละเว้นเจ้าเป็นแน่”
หญิงชั่วชราผู้นี้…นางกล้าดีอย่างไร กล้าวางยาพวกเราทุกคนได้อย่างไร?
ฮูหยินฟู่หัวเราะเย้ย ก่อนลุกขึ้นจากร่างของอนุสาม
นางถ่มน้ำลายใส่อนุสามอย่างแรง
“ฟู่เหวินเซิง…เขาเป็นสามีของข้า เป็นบิดาของบุตรข้า ข้าจะลืมเขาไปได้อย่างไร?”
“สุราจอกนั้นเมื่อครู่ก็ใส่ยาพิษร้ายแรงไว้ด้วย ยามนี้เขาคงพิษกำเริบจนสิ้นใจแล้วกระมัง?”
นางโซเซมองผู้คนที่นอนเกลื่อนพื้น ทุกคนล้วนกระอักเลือดดำ
ใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเกของนางเผยรอยยิ้ม ก่อนจะหัวเราะเสียงดัง
“ฮ่า ๆ ๆ…”
“ข้าจะพาพวกเจ้าทุกคนลงนรกไปด้วย ข้าหมดหวังจะมีชีวิตอยู่แล้ว พวกเจ้าก็อย่าหวังว่าจะได้รอด”
“ฮ่า ๆ สะใจยิ่งนัก ข้าอัดอั้นมาหลายสิบปี วันนี้ในที่สุดก็ได้ระบายความแค้นเสียที”
แววตาของอนุสามเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ส่วนคนอื่น ๆ ต่างขวัญหนีดีฝ่อ พากันร้องครวญครางอ้อนวอนขอชีวิต
ฮูหยินฟู่ไม่สนใจพวกเขาแม้แต่น้อย
นางหยิบถังน้ำมันที่เตรียมไว้ตั้งแต่แรกออกมา แล้วราดน้ำมันใส่พวกเขาจนหมด
อนุสามกับคนอื่น ๆ ถูกพิษจนไม่อาจขยับหลบได้ ทำได้เพียงมองฮูหยินฟู่ราดน้ำมันลงบนร่างของตน
“เจ้าจะทำอะไร?”
“เจ้าวิกลจริตไปแล้วหรือ?”