เซียวเสวียนรุ่ยหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง “ข้าย่อมรู้ว่าองค์รัชทายาททรงมีพระเมตตาและเปี่ยมคุณธรรมที่สุด ทว่ายามสถานการณ์พิเศษ ก็ย่อมต้องใช้วิธีพิเศษรับมือ เมืองเฟิ่งตีไม่แตกเสียที สิ่งที่สิ้นเปลืองไปคือกำลังทรัพย์และกำลังทหารของแคว้นเหลียง...คาดว่าฮ่องเต้แคว้นเหลียงก็คงเริ่มไม่พอพระทัยแล้วกระมัง?”
“ฮ่องเต้แคว้นเหลียงไม่ทรงพอพระทัยองค์รัชทายาทอยู่แต่เดิม หากครานี้องค์รัชทายาทยังทรงยืดเยื้อต่อไป ไม่แน่ว่าทางฝ่าบาทจะมีความเคลื่อนไหวใหม่อันใดอีก รองแม่ทัพหลี่ ขอถามท่านว่า ท่านเต็มใจเห็นองค์รัชทายาทตกอยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบเช่นนี้จริงหรือ?”
รองแม่ทัพหลี่ถูกเซียวเสวียนรุ่ยโต้จนพูดไม่ออกในทันที
เซียวเสวียนรุ่ยปรายตามองเขา ก่อนหันไปมองรองแม่ทัพอีกหลายคนที่อ้ำอึ้งราวกับมีถ้อยคำจะกล่าวแต่ก็ไม่กล่าว
“ทุกท่าน สิ่งที่ข้าทำล้วนเพื่อจะได้จงรักภักดีต่อองค์รัชทายาทให้ดียิ่งขึ้น ข้าปรารถนาให้องค์รัชทายาททรงดีเหนือผู้ใด เมืองเฟิ่งตีไม่แตกไปวันหนึ่ง แรงกดดันที่องค์รัชทายาทต้องทรงแบกรับก็ยิ่งเพิ่มขึ้น ฝ่าบาททอดพระเนตรทุกอย่างอยู่ที่เมืองหลวง ทั้งที่พวกเรามีวิธีตีเมืองให้แตกอยู่แล้ว เพียงเพราะคำนึงถึงราษฎร พวกเราจึงต้องปล่อยโอกาสอันดีเช่นนี้ให้หลุดมือหรือ?”
“อีกอย่าง ราษฎรเหล่านี้เป็นชาวหนันฉู มิใช่ชาวแคว้นเหลียง องค์รัชทายาทตรัสเพียงว่าต้องปฏิบัติต่อราษฎรที่สวามิภักดิ์ต่อแคว้นเหลียงด้วยดี ส่วนราษฎรในเมืองเฟิ่งยังมิได้สวามิภักดิ์ พวกเขายังไม่นับเป็นราษฎรแคว้นเหลียงกระมัง?”