ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากกายเขา ค่อย ๆ ลามไปทั่วบริเวณ
นางกำนัลเริ่มสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากกายเหลียงอวี่หวง... แววตาที่เคยหมายมั่นว่าจะต้องได้ในสิ่งที่ต้องการพลันแปรเปลี่ยนเป็นหวาดหวั่น
มือที่บีบคางนางไว้ของเขาประหนึ่งคมดาบเหล็กกล้า แทงลึกเข้าสู่หัวใจนางอย่างรุนแรง
ใบหน้าของนางกำนัลพลันซีดเผือด
นางรีบก้มหน้าลง โขกศีรษะขออภัยโทษ “ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ... หนูไฉไม่รู้อะไรทั้งสิ้น มะ...ไม่ใช่หนูไฉ หนูไฉบริสุทธิ์ หนูไฉไม่ได้ทำอะไรเลย ขอฝ่าบาททรงตรวจสอบให้กระจ่าง”
ร่างของนางสั่นสะท้านอย่างควบคุมมิได้
เหลียงอวี่หวงแค่นเสียงเย็นชา ก่อนถีบนางตกจากตั่ง “ใกล้ตายแล้วยังไม่รู้จักสำนึก สมควรตายนัก! ช่างบังอาจยิ่งนัก... กล้าเล่นลูกไม้ต่อหน้าต่อตาเจิ้น หากเจิ้นไม่ลงโทษเจ้าอย่างเข้มงวด มิกลายเป็นทรราชไปแล้วหรือ? ใครก็ได้ ลากนางกำนัลชั้นต่ำผู้นี้ออกไป โบยให้ตายด้วยไม้... เพื่อมิให้ผู้อื่นเอาเยี่ยงอย่าง!”
นางกำนัลตกใจจนขวัญหนี ร้องไห้วิงวอนเหลียงอวี่หวง “ฝ่าบาทโปรดไว้ชีวิต หนูไฉไม่รู้อะไรจริง ๆ หนูไฉบริสุทธิ์เพคะ ไม่ใช่หนูไฉที่วางยา ไม่ใช่หนูไฉเพคะ!”
เหล่าข้ารับใช้ในวังพุ่งเข้ามาจากด้านนอก จับแขนนางกำนัลไว้ ก่อนลากนางออกไป
นางกำนัลกรีดร้องอย่างเสียสติ ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “ไม่ใช่หนูไฉ หนูไฉถูกใส่ร้าย!”
สีหน้าของเหลียงอวี่หวงเย็นชาอย่างยิ่ง ไร้ซึ่งความใจอ่อนแม้แต่น้อย