เขาหันไปทางนางกำนัล “เจ้าไปเชิญคุณหนูสือมาที”
แววตาของนางกำนัลเปี่ยมด้วยความยินดี รีบขานรับ
ไม่นานนัก สือชิงเหยียนก็เดินทางมาถึง
สุขภาพของนางไม่สู้ดีนัก ครั้นเร่งฝีเท้า ลมหายใจจึงหนักขึ้นหลายส่วน
เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมบนหน้าผาก
นางนึกว่าเหลียงอวี่หวงเรียกพบตามลำพัง เพื่อร่วมรับประทานอาหารกลางวันกับนาง
ไม่คาดคิดว่าจะมีผู้อื่นอยู่ด้วย
ความผิดหวังพลันฉายชัดบนใบหน้า
เกรงว่าเหลียงอวี่หวงจะสังเกตเห็นความผิดหวังของนางแล้วไม่พอใจ นางจึงรีบปกปิดความรู้สึกนั้น ก่อนคำนับพวกเขาอย่างนอบน้อมยิ่ง
หยุนหลวนยื่นมือไปจับแขนสือชิงเหยียน แล้วดึงนางมาข้างกาย
ครั้นเห็นเหงื่อบนหน้าผากของสือชิงเหยียน นางก็หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมายื่นให้ “คุณหนูสือ ข้าต้องขออภัยที่เรียกเจ้ามากะทันหัน ทำให้เหน็ดเหนื่อยแล้วกระมัง?”
สือชิงเหยียนรับผ้าเช็ดหน้ามา จึงพลันเข้าใจ
ที่แท้หยุนหลวนเป็นผู้เชิญนางมา…
หัวใจนางพลันหนักอึ้ง
นางฝืนยกมุมปากที่แข็งเกร็งขึ้นเล็กน้อย กล่าวขอบคุณหยุนหลวนด้วยความซาบซึ้ง “ข้าไม่เหนื่อย ฮูหยินเชิญข้ามา ข้าซาบซึ้งใจยิ่งนัก”
หาไม่แล้ว นางจะได้พบเหลียงอวี่หวง และได้อยู่ใกล้เขาถึงเพียงนี้ได้อย่างไร
นางอดเหลือบมองเหลียงอวี่หวงอย่างระมัดระวังไม่ได้
ท่าทีที่เหลียงอวี่หวงมีต่อนางนับว่าอ่อนโยนอยู่บ้าง
“นั่งเถิด มาร่วมรับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน”
“น้ำแกงไก่ที่เจ้าเคี่ยว เจิ้นให้หยุนหลวนดื่มแล้ว นางกำลังตั้งครรภ์ ความอยากอาหารไม่ดี แต่กลับชอบน้ำแกงไก่ที่เจ้าเคี่ยว หากช่วงหลายวันนี้เจ้าไม่มีธุระอื่น ก็รบกวนเจ้าจัดเตรียมอาหารที่เหมาะกับสตรีมีครรภ์ ช่วยบำรุงร่างกายนางสักหน่อย”