——
หลังเหลียงเหวินคังออกจากตำหนัก เขาก็มีรับสั่งด้วยวาจาให้คนไปยังตำหนักเย็น พาเซียวไต้มาอยู่ดูแลเหลียงหนีหวง
ไม่นานนัก นางกำนัลก็ไปยังตำหนักเย็นเพื่อถ่ายทอดรับสั่งของเหลียงเหวินคัง
เซียวไต้ตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ นางรู้อยู่แล้วว่าหมากตานี้เดินถูกต้อง
หมากอย่างเหลียงหนีหวงนี้ ช่างใช้การได้ดีจริง ๆ
เพิ่งผ่านไปไม่ถึงครึ่งวัน นางก็ได้รับการอภัยโทษ ได้ออกจากตำหนักเย็นแล้ว
ดีเหลือเกิน
ขอเพียงออกจากตำหนักเย็น ขอเพียงอาศัยเหลียงหนีหวง นางก็จะมีโอกาสเข้าใกล้เหลียงเหวินคัง และได้รับความโปรดปรานกับความรักจากเขาอีกครั้ง
เซียวไต้ไม่กล้ารอช้า ไม่ได้เก็บข้าวของใด ๆ ทั้งสิ้น นางให้เหล่านางกำนัลพาออกจากตำหนักเย็นทันที มุ่งหน้าไปยังตำหนักที่เหลียงหนีหวงพำนักอยู่
หน้าประตูตำหนักมีขันทีและนางกำนัลยืนรออยู่ก่อนแล้ว
เซียวไต้รู้ว่าคนเหล่านี้เป็นผู้ที่เหลียงหนีหวงจัดเตรียมไว้ เพื่อต้อนรับนาง
นี่คือการหนุนหลังและเชิดชูเกียรติให้นาง
นางยืดแผ่นหลังให้ตรง ยกมือจัดปิ่นมุกที่ปักอยู่บนมวยผม แล้วก้าวขึ้นบันไดทีละขั้น ก่อนจะเข้าไปในตำหนัก
เมื่อเห็นเซียวไต้มา ทุกคนต่างยอบกายคารวะพร้อมกัน “บ่าวถวายคำนับสนมเซียวเหนียงเหนียง”
เซียวไต้ไม่สนใจพวกเขา นางยืนอยู่ใต้ชายคาตำหนัก เงยหน้ามองป้ายเหนือประตู ซึ่งเขียนว่า ‘ตำหนักหนีหวง’
เมื่อก่อนนางไม่เคยรู้สึกว่าตำหนักของเหลียงหนีหวงงดงามหรูหราเพียงใด
ทว่าหลังจากได้พำนักอยู่ในตำหนักเย็น นางจึงเข้าใจว่าตำหนักหนีหวงแห่งนี้ไม่ต่างจากวิมานบนสรวงสวรรค์
นางจะต้องอาศัยเหลียงหนีหวง อาศัยตำหนักหนีหวงแห่งนี้ เพื่อให้ได้รับความโปรดปรานอีกครั้ง และกลับไปยืนเคียงข้างเหลียงเหวินคังดังเดิม