หยุนหลวนชะงักงัน นั่นเป็นเสียงของเฉิงเฟิงหรือ?
องค์รัชทายาท? เหลียงอวี่หวงหรือ?
เมื่อขบวนคนเหล่านั้นเข้ามาใกล้ นางก็ค่อย ๆ มองเห็นรูปร่างหน้าตาของพวกเขาชัดเจนขึ้น
แววตาของหยุนหลวนเต็มไปด้วยความตกตะลึง นางมองคนไม่กี่คนใต้กำแพงเมืองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
หยุนเฟิงระแวดระวังเต็มที่ ก่อนเดินมาหยุดข้างกายหยุนหลวน
เขาชี้ไปยังชายผู้มีใบหน้าสุภาพนุ่มนวล ซึ่งนั่งอยู่บนหลังม้าพันธุ์ดีนอกกำแพงเมือง สวมอาภรณ์สีเทา แล้วเอ่ยว่า “หรือว่านั่นคือองค์รัชทายาทแห่งแคว้นเหลียง?”
หยุนหลวนพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว
ถึงยามนี้ นางก็ยังยากจะเชื่อว่าเหลียงอวี่หวงมาถึงแล้ว
แต่เมื่อสบเข้ากับรอยยิ้มอ่อนโยนของเหลียงอวี่หวง นางจึงได้สติกลับคืน
เหลียงอวี่หวงมาจริง ๆ
เขามาเพียงลำพัง พาคนติดตามมาเพียงไม่กี่คน
หยุนเฟิงรู้สึกเหลือเชื่อ “ยามนี้เขายังกล้ามาคนเดียว ไม่กลัวหรือว่าพวกเราจะลงมือจับเป็น แล้วใช้เขาข่มขู่ฮ่องเต้แคว้นเหลียง?”
หยุนหลวนมองเหลียงอวี่หวงซึ่งนั่งอยู่บนหลังม้าแต่ไกลด้วยแววตาซับซ้อน
ใบหน้าของเขาสุภาพอ่อนโยน อาภรณ์สีเทาเรียบง่ายที่สวมอยู่ยิ่งขับให้บุคลิกของเขาสงบและนุ่มนวล
บนกายเขาไม่มีอาวุธติดตัวแม้แต่ชิ้นเดียว... แม้แต่เฉิงเฟิงกับคนอื่น ๆ ที่ติดตามอยู่ด้านหลังก็ไม่มีอาวุธคมใด ๆ เช่นกัน
การกระทำเช่นนี้ไม่ต่างจากส่งตัวเองเข้าปากเสือ
เหลียงอวี่หวงกับพวกเขาคิดจะทำอะไรกันแน่?
ชั่วขณะหนึ่ง หยุนหลวนกลับคาดเดาเจตนาของเขาไม่ออก
นางเพียงจ้องมองเหลียงอวี่หวงนิ่ง ๆ