นางกุมท้อง ครางด้วยความเจ็บปวด พลิกตัวไปมาพร้อมร้องโอดโอยไม่หยุด
“อา... เจ็บเหลือเกิน”
เซียวกั๋วจ้างมองเหลียงหนีหวงจากเบื้องบน เขาค่อย ๆ กลบเกลื่อนความโศกเศร้าในแววตา
เขาถอนหายใจ เอ่ยว่า “หวงเอ๋อร์ หวังว่าเจ้าจะไม่โทษพวกเรา... เพื่อเกียรติยศของตระกูล หมากตัวนี้ พวกเราจำต้องสละ”
เหลียงหนีหวงมองเซียวกั๋วจ้างอย่างไม่อยากเชื่อ น้ำตาพร่าเลือนจนมองเห็นไม่ชัด เสียงแหบพร่าถึงขีดสุด “หมากตัวนี้หรือ? ที่แท้ที่ผ่านมา ข้าเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในแผนการของพวกท่าน เพื่อแย่งชิงบัลลังก์แคว้นเหลียงหรือ? เรื่องวางยาพิษข้า เป็นความประสงค์ของเสด็จแม่หรือไม่?”
นางฝืนทนต่อความเจ็บปวดในช่องท้อง มือกำชายเสื้อของเซียวกั๋วจ้างไว้แน่น
โลหิตคาวหวานทะลักออกจากมุมปากของนางเป็นระลอก
นางเงยหน้า ดวงตาแดงก่ำ จ้องเซียวกั๋วจ้างด้วยความแค้นและโทสะ
“เป็นเสด็จแม่ที่เสนอให้สละข้าใช่หรือไม่? บัดนี้ข้าหมดประโยชน์ต่อนางแล้วใช่หรือไม่?”
ใบหน้าของเซียวกั๋วจ้างเต็มไปด้วยความเวทนา เขาถอยหลังไปหลายก้าว แววตาค่อย ๆ เย็นชา
“หนีหวง หวังว่าเจ้าจะเข้าใจความลำบากใจของพวกเรา ข้ากับเสด็จแม่ของเจ้าไร้หนทาง จึงจำต้องเลือกสละเจ้า”
ใบหน้าของเหลียงหนีหวงบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ราวกับมีมีดกรีดคว้านอยู่ในท้อง ขณะที่หัวใจของนางก็ถูกมีดคมกริบนับไม่ถ้วนแทงทะลุ
หัวใจของนางชุ่มโชกไปด้วยโลหิต
นางเงยหน้า หัวเราะเสียงดังอย่างกลั้นไม่อยู่
“ฮ่า ๆ ๆ ให้ข้าเข้าใจความลำบากใจของพวกท่านหรือ? แล้วผู้ใดจะเวทนาข้าบ้าง? พวกท่านเห็นแก่ผลประโยชน์ จึงคิดสละชีวิตข้าเช่นนี้ ท้ายที่สุดข้าไม่ได้ตายด้วยน้ำมือเหลียงอวี่หวง แต่กลับตายด้วยน้ำมือของญาติสนิทของตนเอง ท่านว่าเรื่องนี้น่าขันหรือไม่?”