เซียวฉีมองร่างชายชุดดำที่ล้มลง
เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง รู้ดีว่าตนหนีไม่พ้นแล้ว หนทางเดียวที่เหลืออยู่คือความตาย
เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย คิดจะกัดถุงพิษใต้ลิ้นให้แตก
ใครจะรู้ว่าเซียวถิงเยี่ยนกลับก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว บีบกรามของเขาอย่างแรง ก่อนจะถอดขากรรไกรออกทันที
เซียวฉีเริ่มดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง
ไม่ เขาไม่ยอมถูกจับเป็น
ภารกิจของเขายังไม่สำเร็จ หากกั๋วจ้างรู้ว่าเขาถูกจับเป็น ครอบครัวของเขาก็จะไม่มีใครรอดชีวิต
น่าเสียดายที่การดิ้นรนของเขาไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง
เซียวถิงเยี่ยนไม่เปิดโอกาสให้เขาต่อต้านแม้แต่น้อย
เขาสกัดจุดชีพจรของเซียวฉีทันที แล้วสั่งให้องครักษ์เฮยอวี่พาตัวลงไป
จงหลินนอนอยู่บนพื้น มองภาพตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึงยิ่ง
เซียวถิงเยี่ยนล้วงผ้าเช็ดหน้าออกจากอกเสื้อ เช็ดฝ่ามือของตน
เขาเลิกคิ้วมองจงหลิน “จงหลิน เจ้าแพ้พนันแล้ว เมื่อแพ้ก็ต้องยอมรับ หวังว่าเจ้าจะไม่ผิดคำพูด มิฉะนั้น หากยังคิดขัดขืน เปิ่นหวังจะทำให้เจ้ามีชีวิตอยู่มิสู้ตาย และไม่อาจไปผุดไปเกิดได้ชั่วกัปชั่วกัลป์...”
ร่างของจงหลินสั่นสะท้าน เขารีบลุกขึ้นจากพื้น แล้วหมอบลงแทบเท้าเซียวถิงเยี่ยนอย่างนอบน้อมสุดขีด
——
คืนนั้นเซียวกั๋วจ้างแทบไม่ได้นอน เขาเฝ้ารอข่าวจากเซียวฉีอยู่ตลอด
ทว่าเขารออยู่ตลอดทั้งคืน จนฟ้าสางก็ยังไม่เห็นเซียวฉีกลับมา
เซียวกั๋วจ้างนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยร่างกายเย็นเฉียบ เผลอเหม่อลอยไปโดยไม่รู้ตัว