เซียวถิงเยี่ยนลุกขึ้นทันที เดินไปยังตู้หนังสือ
ครู่ต่อมา เสียงครืนครั่นพลันดังขึ้นอย่างแผ่วเบา
ตู้หนังสือแยกออกเป็นสองฝั่ง เคลื่อนเปิดออก
ด้านหลังตู้หนังสือปรากฏห้องลับขนาดไม่เล็กห้องหนึ่ง
กลางห้องลับมีเตียงตั้งอยู่ รอบด้านวางตู้เสื้อผ้า โต๊ะและเก้าอี้ไว้...
การจัดวางข้าวของภายในห้องเรียบง่ายและเป็นระเบียบ
เพียงกวาดตามองครั้งเดียว ก็เห็นทุกสิ่งได้อย่างทั่วถ้วน
เซียวถิงเยี่ยนมองหญิงสาวที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง นางนอนตะแคง เขาจึงมองใบหน้าไม่ชัดในชั่วขณะ
ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยสิ่งใด ซือหลี่ก็ชิงเปิดฉากเอาผิดหยุนเซิ่นก่อน
“คุณชายใหญ่ยหวิน ขอถามหน่อยเถิด ท่านจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร?”
เซียวถิงเยี่ยนเม้มริมฝีปากบาง ก่อนหันไปมองหยุนเซิ่นอย่างเชื่องช้า
สีหน้าของหยุนเซิ่นสงบนิ่ง ไร้แววตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขาหัวเราะเบา ๆ โดยไม่สนใจซือหลี่ แล้วหันไปหาเซียวถิงเยี่ยนแทน
“เยี่ยนอ๋อง พวกท่านคงไม่ได้คิดว่าคนที่นอนอยู่บนเตียงคือองค์หญิงหนีหวงหรอกกระมัง?”
“องค์หญิงหนีหวงสังหารสาวใช้ของภรรยาข้าอย่างโหดเหี้ยม ระหว่างข้ากับนางมีความแค้นที่มิอาจอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันได้ เส้นเอ็นมือและเท้าขององค์หญิงหนีหวงก็เป็นข้าที่ตัด หากมิใช่เพราะเยี่ยนอ๋องเก็บนางไว้ใช้ประโยชน์ ข้าคงลงมือสังหารนางไปนานแล้ว”
“เยี่ยนอ๋องคิดว่าข้าจะเสี่ยงอันตรายอย่างสุดตัว ช่วยองค์หญิงหนีหวง แล้วแบกรับข้อหาร่วมมือกับข้าศึกทรยศแผ่นดินหรือ? ข้าเกลียดองค์หญิงหนีหวงยิ่งกว่าผู้ใด”