ฟู่เหวินเซิงฟังจบแล้วก็นิ่งเงียบไปเนิ่นนาน
คิ้วของเขาขมวดแน่น ไอเย็นเยียบค่อย ๆ แผ่ออกมาจากทั่วร่าง
ระหว่างทาง เขาไม่เอ่ยปากอีกเลย
ฟู่หมิงเจากระวนกระวายใจยิ่งนัก อยากอ้าปากอธิบาย แต่พอเห็นสีหน้าของฟู่เหวินเซิงที่เคร่งขรึมลง ก็หวาดกลัวจนไม่กล้าเอ่ยแก้ตัวแม้แต่คำเดียว
ฮูหยินเฝิงกำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่น สะอื้นไห้เสียงเบาด้วยความเศร้าอยู่ตลอด
รถม้าจอดลงหน้าตระกูลฟู่ในเวลาไม่นาน
ฟู่เหวินเซิงจึงเอ่ยขึ้น มองฮูหยินเฝิงพลางกล่าวว่า “เจ้าพักอยู่ที่ตระกูลฟู่ชั่วคราวก่อน เรื่องวันนี้ อย่างไรก็เป็นฝ่ายเราที่ผิด เฝิงอวี้โกรธขึ้นมา ย่อมถือว่ามีเหตุผล”
“ในฐานะมารดาของชิงเอ๋อร์ เจ้าไม่ควรลำเอียงเข้าข้างตระกูลฟู่ของเราจนเกินไป… เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน เจ้าแต่งเข้าตระกูลเฝิงไปแล้ว ย่อมเป็นคนของตระกูลเฝิง เมื่ออยู่เรือนให้เชื่อฟังบิดา ออกเรือนให้เชื่อฟังสามี… วันที่เจ้าออกจากประตูตระกูลฟู่ เข้าประตูตระกูลเฝิงเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนนั้น เจ้าก็เกิดเป็นคนของตระกูลเฝิง ตายก็เป็นผีของตระกูลเฝิงแล้ว อายุปูนนี้ เจ้ายังแยกแยะเรื่องนี้ไม่ออกอีกหรือ? หลักสามคล้อยตามสี่คุณธรรมที่มารดาเคยสั่งสอน เจ้าลืมจนหมดสิ้นแล้วหรือไร?”
ร่างของฮูหยินเฝิงแข็งทื่อ นางเงยหน้ามองฟู่เหวินเซิง ใบหน้าซีดเผือด
นางไม่คิดเลยว่าพี่ชายร่วมมารดาของนางจะไม่เข้าข้างนาง ทั้งยังดุด่าว่ากล่าวนางอีก
ที่นางตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ก็เพราะทำทุกอย่างเพื่อตระกูลฟู่ทั้งนั้น
แต่พี่ใหญ่กลับไม่ยินดีด้วย มิหนำซ้ำยังตำหนินางที่ไม่รักษาจรรยาสตรีอย่างนั้นหรือ?