เฝิงอี้สังเกตเห็นว่า สายตาที่บุรุษผู้นี้มองนางเจือแววพินิจพิเคราะห์อยู่หลายส่วน
นางพลันกระจ่างแจ้ง หรือการกระทำเมื่อครู่จะทำให้บุรุษผู้นี้เกิดความสงสัยในตัวนางแล้ว?
คำสั่งนี้ หรือว่าเขากำลังหยั่งเชิงนาง?
นางควรทำตามแต่โดยดี หรือปฏิเสธ?
ดูเหมือนตัดสินใจทางใดก็ล้วนไม่เหมาะสม
เฝิงอี้กำมือแน่น ยืนนิ่งเงียบอยู่ตรงนั้น
นางเพียงหรี่ตา จ้องบุรุษผู้เป็นหัวหน้า
รอบกายพลันแผ่กลิ่นอายดุดันออกมาโดยไม่รู้ตัว
นางเตะสมาชิกคนหนึ่งที่อยู่ข้างกายเบา ๆ “ช่วงหลายวันนี้แขนข้าพลิกแพลง บางทีอาจแบกคนเดียวไม่ไหว เจ้าช่วยแบกคนในรถม้าให้ข้าที ไว้มีเวลาว่าง ข้าจะเลี้ยงสุราเจ้า”
สมาชิกที่ถูกเตะก้นมิได้โกรธ กลับยิ้มหน้าบานอย่างยินดี
“โจวเฉียง ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องอู้ คิดไม่ถึงว่าในยามสำคัญเช่นนี้เจ้าก็ยังจะอู้ ข้ายอมเจ้าเลยจริง ๆ เจ้าไม่กลัวหัวหน้าจะลงโทษหรือ?”
ที่จริงแล้ว ตอนเฝิงอี้คิดจะแปลงโฉมเป็นคนผู้นี้ นางก็สืบประวัติของโจวเฉียงจนกระจ่างถ่องแท้แล้ว
หากไม่รู้จักนิสัยใจคอและความประพฤติในยามปกติของเขา นางคงไม่กล้าปลอมตัวเป็นเขาอย่างง่ายดาย
ดูเหมือนเตะได้ถูกคนแล้ว
ความสงสัยของบุรุษผู้เป็นหัวหน้ามลายไปจนสิ้น
เฝิงอี้เลิกคิ้ว ตอบกลับอย่างไม่เกรงใจว่า “กลัวอะไร... หัวหน้าเป็นคนใจแคบถึงขั้นถือสาข้าหรือ? หวังหมาจื่อ ยังจะพูดมากอะไรอีก รีบลงมือแบกคนเสีย ทำได้ดี พรุ่งนี้ข้าจะเลี้ยงสุราหอนางโลมเจ้า”