“ฮูหยินอย่าได้กล่าวเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ การจากไปของแม่ทัพเป็นความสูญเสียของแคว้นหนันฉูพวกเรา นี่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่พวกเราทำได้ และเป็นสิ่งสุดท้ายที่จะทำเพื่อแม่ทัพได้แล้ว” เหล่านายทหารหลายคนตาแดงก่ำ พับแขนเสื้อกว้างขึ้น แล้วจึงยกคานไม้ที่ค้ำโลงศพขึ้นแบก
กระต่ายตายหมาถูกต้ม พวกเขาก็เป็นนายทหารเช่นเดียวกับหยุนฟู่ชิง แม่ทัพพิทักษ์แผ่นดินสร้างคุณงามความดีให้แคว้นหนันฉูไว้มากมายถึงเพียงนั้น ใครจะคิดว่าชะตากรรมของท่านจะจบลงอย่างน่าอเนจอนาถเช่นนี้
บัดนี้ ข่าวที่ว่าอี้อ๋องถือคำสั่งลับของฮ่องเต้ บีบให้แม่ทัพพิทักษ์แผ่นดินเข้าไปตายในหุบเขาเฮยเฟิง ได้แพร่สะพัดไปทั่วทุกถนนซอกซอยในเมืองหลวงนานแล้ว
เหล่านายทหารนับไม่ถ้วนล้วนรู้สึกหนาวเหน็บเข้ากระดูก
พวกเขาสู้ตายเป็นตาย ทุ่มเลือดเนื้อบนสนามรบเพื่อพิทักษ์แผ่นดินและราษฎรของหนันฉู สุดท้ายเพียงเพราะความระแวงของจักรพรรดิเพียงครั้งเดียว ก็ต้องจบลงด้วยชะตากรรมที่ไม่เหลือแม้ซากศพเช่นนี้หรือ
นี่มิใช่การทำให้หัวใจของเหล่าทหารทั้งแผ่นดินเย็นชืดหรอกหรือ
ความตายของแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดิน ได้ตีระฆังเตือนใจเหล่าทหารหนันฉูสำเร็จแล้ว
จงรักภักดีอย่างเดียว สุดท้ายอาจไม่ได้จบลงดี ความดีความชอบสูงจนข่มผู้เป็นนาย หากไปแตะต้องข้อห้ามของบางคนเข้า เกรงว่าต่อให้สร้างความชอบใหญ่หลวงเพียงใดก็ไร้ประโยชน์
โลงศพถูกยกขึ้น ประตูใหญ่ของจวนหยุนเปิดกว้าง พวกเขาแบกโลงศพของหยุนฟู่ชิงก้าวทีละก้าวเข้าสู่ภายในจวน