ฟู่เหวินเซิงสูดลมหายใจลึกหลายครา “ต่อให้ต้องเข้าวังไปเป็นพระสนม ก็ไม่ควรกระทำการตามอำเภอใจ ประพฤติเรื่องต่ำช้าเช่นนี้ เรื่องเกิดขึ้นนอกวัง เกิดขึ้นระหว่างตระกูลฟู่กับตระกูลเฝิง ยังพอพูดกันได้ ครอบครัวเราเพียงปิดประตูเรือนแล้วจัดการกันเองก็สิ้นเรื่อง ไม่ส่งผลใหญ่หลวงต่อวงศ์ตระกูลและชื่อเสียงของนาง”
“แต่หากต้องเข้าวัง... เมื่อนางไปอยู่ในวังแล้วยังใช้วิธีโหดเหี้ยมลอบทำร้ายผู้อื่น นั่นย่อมเป็นเรื่องใหญ่ เป็นภัยพิบัติร้ายแรงถึงขั้นริบทรัพย์และล้างตระกูล ถึงเวลานั้น คนตระกูลฟู่ของเราคงไม่มีใครหนีรอด นางจะทำให้คนตระกูลฟู่ของเราตายกันหมด...”
ในสายตาของเขา การให้ตัวกาลกิณีเช่นนี้เข้าวังไปเป็นพระสนม มิใช่เรื่องน่ายินดีแม้แต่น้อย กลับเป็นหายนะเสียมากกว่า
ฮูหยินฟู่กลับไม่เห็นด้วยกับคำพูดของฟู่เหวินเซิง “ท่านเอาแต่คิดเรื่องเลวร้าย บุตรสาวของเราตั้งแต่เล็กจนโตเคยก่อเรื่องอันใดให้เราบ้าง? ครานี้ก็มีเหตุผลมิใช่หรือ มิใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ตำหนิสักสองสามคำก็พอแล้ว จำเป็นต้องลงมือด้วยหรือ?”
“อวี้เอ๋อร์เป็นเด็กดีรู้ความที่สุด หากนางเข้าวัง ด้วยนิสัยและรูปโฉมของนาง ยังจะต้องกลัวไม่ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้อีกหรือ? วิธีการของนางอาจเด็ดขาดไปบ้าง แต่ในวัง สิ่งนี้มิใช่ความสามารถในการปกป้องตนเอง ไม่ให้ผู้อื่นลอบทำร้ายหรอกหรือ? คนอย่างอวี้เอ๋อร์เหมาะจะอยู่ในวังที่สุด ข้าเชื่อมั่นในตัวนางยิ่ง นางรู้จักประมาณตน ย่อมรู้ว่าเรื่องใดควรทำ เรื่องใดไม่ควรทำ”