“เจ้าประเมินตนเองสูงเกินไปแล้วกระมัง... เรื่องที่พวกเราอยากรู้ ล้วนสืบทราบจากช่องทางอื่นแล้ว สำหรับข้า เจ้าไม่มีค่าอันใดอีกแล้ว คิดว่าข้ายังจะต้องเปลืองแรงอ้อมค้อม เพื่อเค้นความจริงบางอย่างจากปากเจ้าอีกหรือ?”
“หึ บอกว่าโง่แล้วยังไม่ยอมรับอีก... เจ้ามองตนเองสำคัญเกินไป สูงส่งเกินไปแล้ว เฮ่อจงในยามนี้ ไม่มีค่าอันใดต่อข้าอีกต่อไป... ข้าคิดว่าถึงเวลาส่งเจ้าไปยังที่ที่ควรไปแล้ว”
หยุนหลวนกวักมือ ครู่ต่อมาองครักษ์หลายคนก็เดินเข้ามา ใช้โซ่เหล็กพันธนาการเฮ่อจงไว้
นางหมดความอดทนที่จะเล่นเกมแมวจับหนูกับเฮ่อจงอีกต่อไปแล้ว
ในใจนาง คนผู้นี้ไม่มีค่าพอให้ซักถามอีก
ถึงเวลาส่งเขาลงปรโลกแล้ว
ใบหน้าเฮ่อจงซีดเผือด เขามองหยุนหลวนราวกับคนเสียสติ
เขาไม่เคยคิดเลยว่าองค์หญิงหนีหวงผู้เจ้าแผนการและเฉลียวฉลาดไร้ผู้ใดเทียบ จะถูกเยี่ยนอ๋องจับเป็นได้?
ด้วยความโปรดปรานที่ฮ่องเต้แคว้นเหลียงมีต่อองค์หญิงหนีหวง พระองค์จะทรงปล่อยให้คนหนันฉูจับตัวพระธิดาที่รักไปเช่นนั้นหรือ?
องค์หญิงหนีหวงยังมีโอกาสพลิกสถานการณ์กลับมาได้หรือไม่?
ทว่ามือเท้าของนางถูกทำลายไปแล้วนี่
นั่นแทบไม่ต่างจากคนพิการ
คนพิการเช่นนั้นจะมีอนาคตอันใดอีก?
หากเขายังจงรักภักดีต่อองค์หญิงหนีหวงต่อไป จุดจบของเขาก็มีแต่ความตาย
ในใจเฮ่อจงเต็มไปด้วยความลังเล เขายังไม่อยากตาย
วิชายุทธ์ของเขายังอยู่ ขาทั้งสองข้างยังขยับได้ เขายังสามารถแสดงความสามารถ สร้างอำนาจเป็นใหญ่ในถิ่นหนึ่ง และกลายเป็นอ๋องแม่ทัพใหญ่ที่ผู้คนทั้งปวงเคารพยำเกรงได้