หมอเทวดาหลู่ได้ยินถ้อยคำที่เซิ่งกุยสาปแช่งตน รอยยิ้มตรงมุมปากก็ค่อยๆ เลือนหายไป
ใบหน้าที่เดิมยังนับว่าอ่อนโยน พลันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาอำมหิต
เขาเม้มปาก แววสังหารวาบผ่านดวงตา ก่อนจ้องเซิ่งกุยเขม็ง
“ปากของเจ้านี่ช่างชวนให้คนรังเกียจเสียจริง”
“เดิมทีข้ายังคิดว่าเห็นเจ้าอายุมากแล้ว จะไว้หน้าให้สักหน่อย ในเมื่อเจ้าไม่เห็นแก่หน้าเสียเอง แล้วข้าจะเสแสร้งเป็นคนดีไปไย?”
หมอเทวดาหลู่หันไปทางหน้าประตูห้องขังทันที “เฮยอี้ เข้ามา”
เซิ่งกุยพลันรู้สึกถึงลางร้าย เขาขบกรามแน่นแล้วถามเสียงต่ำ “หลู่ฉี เจ้าคิดจะทำอะไร?”
หมอเทวดาหลู่ไม่สนใจเซิ่งกุย
ครั้นเฮยอี้เดินเข้ามาด้วยสีหน้าฉงน เขาก็ชี้ไปยังกางเกงของเซิ่งกุย พลางสั่งพร้อมรอยยิ้ม “ให้คนถอดกางเกงของเขาออก...”
“ข้าอยากเห็นนักว่าเขาตัดอวัยวะเพศตนเองจริงหรือไม่ ทำให้ตัวเองกลายเป็นตัวประหลาดที่ไม่ใช่ทั้งบุรุษและสตรีจริงหรือเปล่า”
เฮยอี้ชะงักงัน ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ตัดอวัยวะเพศตนเอง? ตัวประหลาดที่ไม่ใช่ทั้งบุรุษและสตรี? หมอเทวดาหลู่ ท่านกำลังพูดถึงเซิ่งกุยหรือ? เรื่องนี้...ไม่น่าจะเป็นไปได้กระมัง?”
ปกติเซิ่งกุยวางตัวเป็นชายชาตรีอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่มีผู้ใดสงสัยว่าเขาตัดอวัยวะเพศตนเอง จนไม่ใช่บุรุษปกติอีกต่อไป
อีกอย่าง หมอเทวดาหลู่รู้ได้อย่างไรว่าเซิ่งกุยตัดอวัยวะเพศตนเองแล้ว?
เฮยอี้เกาท้ายทอย ความคิดในใจพลุ่งพล่านขึ้นอย่างเงียบงัน
หมอเทวดาหลู่เห็นเฮยอี้ยังยืนนิ่ง ไม่มีทีท่าจะลงมือ จึงยกเท้าถีบก้นเขาอย่างแรง