เฝิงซู่ชิงเลิกคิ้ว ดวงตาฉายแววฉงน ก่อนเงยหน้ามองเฉิงเฟิง “ตั้งใจไปเพื่อข้าหรือ?”
“พ่อบ้านของคังชินอ๋องตาย ตอนนั้นข้ากับฝ่าบาทคาดเดากันว่าเจ้าคงไปจวนคังชินอ๋องเพื่อขอขมา คังชินอ๋องผู้นั้นรับมือยากอยู่บ้าง ฝ่าบาทจึงเกรงว่าเจ้าจะเสียเปรียบ เลยส่งข้าติดตามไปเป็นพิเศษ” เฉิงเฟิงจงใจยกความดีความชอบทั้งหมดให้เหลียงอวี่หวง เขารู้สึกว่าเฝิงซู่ชิงผู้นี้ไม่เลว ทั้งยังโดดเด่นในทุกด้าน หากเลือกนางเป็นฮองเฮาแห่งแคว้นเหลียง เขาย่อมเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง
ดังนั้นยามนี้เขาจึงคิดหาหนทางสร้างความประทับใจที่ดีให้เฝิงซู่ชิง
เฝิงซู่ชิงชะงักงัน “ฝ่าบาทส่งท่านติดตามมาหรือ? เป็นไปได้อย่างไร?”
นางกับเหลียงอวี่หวงไม่เคยมีความเกี่ยวข้อง ทั้งยังไม่รู้จักกัน เขาจะยื่นมือช่วยคนแปลกหน้าอย่างนางโดยพลันได้อย่างไร?
ไม่ว่านางจะคิดอย่างไร ก็ยังรู้สึกเหลือเชื่ออยู่ดี
เฉิงเฟิงยกมุมปาก ยิ้มตอบ “เหตุใดจะเป็นไปไม่ได้? ฝ่าบาทได้ยินเรื่องของเจ้ามานานแล้ว มิใช่เพิ่งรู้จักเจ้าเพราะเจ้าเป็นบุตรสาวของใต้เท้าเฝิง”
นิ้วมือของเฝิงซู่ชิงกำแขนเสื้อแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“แล้วเพราะเหตุใดจึงรู้จักข้า?”
เฉิงเฟิงลองหยั่งเชิงอยู่หลายส่วน ก่อนเอ่ยถามเสียงเบา “ได้ยินมาว่าคุณหนูเฝิงไม่ได้ออกเรือนมาหลายปี เพราะชื่นชอบฝ่าบาทหรือ?”
ประจวบเหมาะกับรถม้ามาถึงประตูหลังจวนเฝิง
สีหน้าเฝิงซู่ชิงพลันเคร่งขรึม นางมิได้ตอบเฉิงเฟิง เพียงเปิดม่านรถม้าแล้วลงไปทันที