หยุนเฟิงถามอย่างลังเล “เจ้าคิดจะจัดการหยุนเซิ่นอย่างไร?”
เขาแทบไม่เรียกหยุนเซิ่นว่าพี่ใหญ่อีกแล้ว ในใจเขา คนผู้นี้มิใช่พี่ใหญ่ของเขาอีกต่อไป เขาไม่ยอมรับอีกฝ่าย ย่อมไม่เรียกว่าพี่ใหญ่อีก
แววเย็นชาแตะอยู่ในดวงตาของหยุนหลวน
“หนี้ต้องชดใช้ เงินต้องคืน ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต…พี่รอง เขาคร่าชีวิตผู้บริสุทธิ์ไปมากมาย ข้าคงไม่โง่เขลาถึงขั้นปกป้องเขาหรอก”
“เมื่อเรื่องของท่านแม่สิ้นสุดลง ข้าจะคุมตัวเขาไปขอขมาต่อราชวงศ์เซียวด้วยตนเอง”
เมื่อเห็นว่านางตัดสินใจแล้ว หยุนเฟิงก็ไม่ซักถามอีก
ในยามนั้นเอง บ่าวที่เฝ้าอยู่ด้านนอกเดินเข้ามารายงาน “องค์หญิง คุณชายรอง คุณชายใหญ่รอเข้าเฝ้าอยู่ด้านนอก เขาต้องการเข้ามาเยี่ยมฮูหยินขอรับ”
บาดแผลจากมีดสองแผลที่หยุนเซิ่นแทงตนเองก่อนหน้านี้ แม้สาหัสยิ่ง แต่ก็ยังไม่ถึงแก่ชีวิต
หมอทำแผลให้เขาเรียบร้อย พอฟื้นจากหมดสติ เขาก็เร่งรุดมาขอพบหลิวซื่อ
เมื่อหยุนเฟิงได้ฟังคำรายงานจากบ่าว สีหน้าก็มืดครึ้มอย่างยิ่ง
เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง หันหลังออกจากห้องใน มุ่งตรงไปยังประตู
หยุนเซิ่นถูกบ่าวขวางทางไว้ ใบหน้าโกรธเกรี้ยวจนเขียวคล้ำ ครั้นเห็นหยุนเฟิงเดินออกมาจากด้านใน ดวงตาก็พลันเป็นประกาย กำลังจะเอ่ยเรียกหยุนเฟิง
ใครจะคิดว่าหยุนเฟิงจะพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ยกมือซัดหมัดใส่เขาอย่างแรง
“เจ้ายังมีหน้ามาขอพบท่านแม่อีกหรือ?”