“ข้าเป็นมารดาของพวกเขา ย่อมเจ็บปวดใจจนแทบทนไม่ไหว ยังจะมีหน้าอยู่ต่อบนโลกนี้ได้อย่างไร? มิสู้ติดตามชิงเหยียนไปเสีย ยังจะได้ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานบนโลกนี้อีก”
บุตรชายคนรองถูกคนสังหารโดยไร้สาเหตุ
ส่วนฆาตกรกลับถูกลักพาตัวไปอย่างเงียบเชียบ บัดนี้ต่อให้พวกเขาอยากแก้แค้น ก็ยังหาตัวคนที่จะให้แก้แค้นไม่พบ
แล้วบุตรชายคนโตเล่า? ทุกวันถูกเซียวหลิงรังแก มีชีวิตอย่างอัปยศอดสูไร้ศักดิ์ศรี
นับแต่บุตรชายคนโตของนางแต่งงานกับเซียวหลิง บุตรชายของนางก็ไม่เคยมีวันสงบสุขแม้แต่วันเดียว
ไม่ถูกตบตีก็ถูกด่าทอ ศักดิ์ศรีในฐานะบุรุษถูกทำลายจนสิ้น ชีวิตเช่นนี้จะจบลงเมื่อใด?
นางมองไม่เห็นความหวังแม้แต่น้อย
นางสงสารบุตรชาย แต่กลับช่วยอะไรไม่ได้ ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้นางสิ้นหวังเหลือคณา
ส่วนบุตรสาวคนที่สามของนางกลับรักคนที่ไม่อาจครองคู่ได้ มีชีวิตทุกข์ทรมานราวตายทั้งเป็น...
เพราะต้องคำนึงถึงตระกูลเซียว บุตรสาวของนางจึงสมควรเป็นม่ายไปชั่วชีวิตหรือ?
ฮูหยินสือทนไม่ไหวอีกต่อไป อารมณ์ของนางตึงเครียดจนแทบถึงขีดสุด
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป นางคงเสียสติเป็นแน่
สือเทียนเฮ่ออดตวาดเสียงเย็นชาไม่ได้“เจ้าพูดจาอะไรเช่นนี้? บุตรสาวก่อเรื่อง เจ้าผู้เป็นมารดาก็ยังร่วมก่อเรื่องด้วย แล้วยังมาบีบคั้นข้าอีกหรือ?”
“ทุกสิ่งที่ข้าทำลงไป ล้วนทำเพื่อผู้ใดกันแน่ ฮูหยิน เหตุใดเจ้าจึงไม่เข้าใจเจตนาดีของข้า?”
ฮูหยินสือมองสือเทียนเฮ่อด้วยสีหน้าเย้ยหยัน