ขณะที่ปลายมีดอันแหลมคมกำลังจะแทงทะลุผิวกายของนาง... พลันมีเสียงดังเคร้งขึ้น
มือที่กำมีดสั้นของนางสะเทือนวูบ ฝ่ามือชาจนปวด
มีดสั้นกระเด็นหลุดจากฝ่ามือของนางในทันใด
ข้อมือพลันปวดร้าวอย่างยิ่ง
ชั่วขณะถัดมา เสียงหนึ่งดังมาจากด้านบน “หากเจ้าตายไปเช่นนี้ เกรงว่าสามีของเจ้าคงตายตาไม่หลับ ทั้งยังเคียดแค้นเจ้าด้วย”
ฉู่หลิงเบิกตาขึ้นด้วยความตื่นตะลึง เงยหน้ามองไปด้านบน
หยุนหลวนกับเซียวถิงเยี่ยนกระโดดลงมา หยุดยืนตรงหน้าฉู่หลิง
ฉู่หลิงสูดลมหายใจเฮือก ใบหน้าเขียวคล้ำขณะมองทั้งสอง
“พวก...พวกท่านอยู่ที่นี่นานเท่าใดแล้ว?”
นางกลับไม่รู้ตัวเลยว่าพวกเขาอยู่ที่นี่
หรือว่าทุกสิ่งที่นางทำเมื่อครู่ พวกเขาล้วนเห็นหมดแล้ว?
แววตาของฉู่หลิงไหววูบ เผยความลนลานออกมาเล็กน้อย
นางรีบคว้ามีดสั้นขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนพยุงตัวลุกจากพื้น ยกมีดสั้นขึ้นขวางอก แล้วถอยหลังไปหลายก้าวอย่างระแวดระวัง
เหล่าองครักษ์ที่ยืนนิ่งเงียบอยู่โดยรอบพลันกรูกันเข้ามา ล้อมหยุนหลวนกับเซียวถิงเยี่ยนไว้ตรงกลาง
หยุนหลวนไม่ตื่นตระหนก นางหยิบป้ายบัญชาชิ้นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ แล้วยกขึ้นสูง
“ถอยไป...”
ทันทีที่เห็นป้ายบัญชา สีหน้าของเหล่าองครักษ์ก็เปลี่ยนไป
พวกเขาต่างวางอาวุธในมือลง แล้วถอยร่นออกไป
ฉู่หลิงเห็นป้ายบัญชาในมือหยุนหลวนอย่างชัดเจน สีหน้าของนางพลันเคร่งขรึม เม้มริมฝีปากพลางมองหยุนหลวน