ฟ่านถงมีสีหน้าเหี้ยมเกรียม เขาแค่นหัวเราะ ก่อนเอ่ยทีละคำว่า “ใจประชาชนเป็นสิ่งใดกัน ข้ารู้เพียงผู้ตามข้าย่อมรุ่งเรือง ผู้ขัดขืนข้าต้องพินาศ... ผู้ใดกล้าขัดขืนข้า ล้วนต้องตาย!”
“องค์หญิง หากฝ่าบาทประทับอยู่ที่นี่ พระองค์ย่อมเห็นชอบกับการตัดสินใจของข้า ฝ่าบาทมีรับสั่งให้ข้ามาคุ้มครองพระองค์ มิใช่ให้ข้ายืนมองพระองค์บาดเจ็บโดยไม่ทำสิ่งใด สตรีผู้นี้บังอาจทำร้ายองค์หญิง พวกเราจำต้องให้เมืองเย่ชดใช้ด้วยราคาที่แสนสาหัส”
องค์หญิงหนีหวงอ้าปากคล้ายจะกล่าวบางอย่าง ทว่ารู้สึกเพียงว่าสมองพร่าเลือน สติเดี๋ยวแจ่มชัด เดี๋ยวขุ่นมัว
ในใจนางเห็นด้วยกับข้อเสนอของฟ่านถงอย่างยิ่ง ต้องสังหารชาวเมืองเย่ให้สิ้น
แต่ถ้อยคำที่เอ่ยออกจากปากกลับเป็นอีกความหมายหนึ่ง
“สังหารผู้คนในเมืองเย่ให้หมดสิ้น เรื่องนี้โหดร้ายเกินไปอยู่บ้าง ตูตูฟ่าน ข้า...”
ใครจะรู้ว่าองค์หญิงหนีหวงยังกล่าวไม่ทันจบ
ฟ่านถงใช้สันมือฟันเข้าที่ลำคอขององค์หญิงหนีหวง
องค์หญิงหนีหวงครางแผ่วเบา เบื้องหน้ามืดวูบ ก่อนหมดสติไปทั้งร่าง
ฟ่านถงประคองร่างองค์หญิงหนีหวงไว้ แววตาฉายประกายอำมหิต “ขอองค์หญิงโปรดอภัย ข้าเพียงปฏิบัติตามพระบัญชาของฝ่าบาท องค์หญิงยังทรงมีพระทัยอ่อนเกินไป เรื่องเช่นนี้ไม่จำเป็นต้องให้องค์หญิงทรงกังวล”
ฝ่าบาทส่งสารมาถึงเขา ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามถอนทัพ หากขาดเสบียงก็ให้ยึดเสบียงของเมืองเย่และเมืองจวิน