เซียวหลิงมองเซิ่งกุยด้วยสีหน้าสับสน “ผู้อาวุโสเซิ่งกุย คำพูดของท่านหมายความว่าอย่างไร?”
เซิ่งกุยยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย พลางยิ้มบาง ๆ “อย่ากลัวไปเลย ข้าเพียงใส่หนอนกู่ไว้ในร่างเจ้าเท่านั้น บัดนี้หนอนกู่กำลังกลืนกินโลหิตของเจ้า... อีกไม่นานมันจะกลืนกินความนึกคิดและสติสัมปชัญญะของเจ้าก่อน จากนั้นก็จะควบคุมการกระทำ ทำให้เจ้าก่อเรื่องคลุ้มคลั่งอย่างยิ่ง”
ดวงตาของเซียวหลิงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก นางสูดลมหายใจเย็นเยียบ เฉียบพลันสมองพลันว่างเปล่า
“ข้า... ข้าเป็นคนตระกูลเซียว ผู้อาวุโส... เหตุใดท่านจึงวางกู่ใส่ข้า?”
“ข้ายังเชื่อฟังไม่พออีกหรือ? ท่านอาห้ากับท่านสั่งให้ข้าทำสิ่งใด ข้าก็ทำสิ่งนั้น ข้าไม่เคยขัดคำสั่งพวกท่าน เหตุใดพวกท่านจึงทำกับข้าเช่นนี้?”
ในใจเซียวหลิงร้อนรนยิ่งนัก
นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าเซิ่งกุยจะวางกู่ใส่นาง
นางเป็นคนตระกูลเซียวแท้ ๆ
พวกเขาทำใจโหดร้ายกับนางถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?
เซิ่งกุยถือผ้าเช็ดหน้า ค่อย ๆ เช็ดโลหิตที่เอ่อซึมตรงมุมปากให้นางอย่างอ่อนโยน “แม้เจ้าจะเป็นคนตระกูลเซียว แต่เจ้าก็ไม่ใช่บุรุษ มีเพียงบุรุษเท่านั้นที่สืบทอดวงศ์ตระกูลเซียวได้ ส่วนสตรีนั้นมีแต่ต้องกลายเป็นหมาก”
“เมื่อเป็นหมาก ก็สมควรถูกใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด... เซียวหลิง ถึงเวลาที่เจ้าจะได้แสดงคุณค่าของตนแล้ว”
เซียวหลิงมองเซิ่งกุยอย่างไม่อยากเชื่อ