ฟู่จืออวี้รู้สึกประหนึ่งมีเสียงอื้ออึงดังสนั่นอยู่ในศีรษะ จิตใจว่างเปล่าไปหมด
นางมองพ่อบ้านอย่างเหม่อลอยยิ่งนัก หลังจากนั้นเขาพูดอะไรอีก นางล้วนไม่ได้ยินทั้งสิ้น
ฝีเท้าของนางซวนเซถอยหลัง เถาหงรีบประคองแขนนางไว้
“คุณหนู ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
ฟู่จืออวี้ส่ายหน้า คล้ายไม่ได้ยินเสียงใดอีกแล้ว... นางเงยหน้าขึ้น เห็นเพียงแววตาห่วงใยของเถาหง
เมื่อนางกวาดตามองคนอื่น ๆ ก็เห็นเพียงสีหน้าตื่นตะลึงอย่างยิ่งบนใบหน้าของทุกคน
นางกำข้อมือเถาหงแน่นกว่าเดิม ก่อนถามเสียงดัง “เถาหง พ่อบ้านพูดอะไร? เหตุใดข้าจึงไม่ได้ยิน?”
ดวงตาของเถาหงแดงก่ำขึ้นในพริบตา
ริมฝีปากของนางขยับเปิดปิด ทว่าฟู่จืออวี้ยังคงไม่ได้ยินเสียงของนาง
แววตาฟู่จืออวี้เต็มไปด้วยความร้อนใจ... นางไม่ได้ยินเสียง จึงไม่รู้ว่าเถาหงกำลังพูดอะไร
ฟู่เหวินเซิงยังไม่อาจทำความเข้าใจคำพูดของพ่อบ้านได้ในชั่วขณะ
พระราชโองการถูกส่งไปถึงจวนสกุลเฝิงแล้ว!
ฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งเฝิงซู่ชิงเป็นฮองเฮา!
หลังขันทีเฉิงประกาศพระราชโองการแล้ว ก็พาคนจากจวนสกุลเฝิงกลับวังหลวง
พิธีแต่งตั้งฮองเฮาและพิธีอภิเษกของฮ่องเต้กับฮองเฮาจะจัดขึ้นในอีก 5 วัน!
ขาของฮูหยินฟู่อ่อนยวบ นางทรุดลงกับพื้นอย่างน่าเวทนา
นางอดร่ำไห้โฮออกมาไม่ได้ “นี่ไม่ใช่เรื่องจริง... เฝิงซู่ชิงก็เป็นหญิงแก่ขึ้นคานแล้ว ฮ่องเต้จะทรงพอพระทัยนางได้อย่างไร จะทรงแต่งตั้งนางเป็นฮองเฮาได้อย่างไร?”
“ตำแหน่งฮองเฮาควรเป็นของอวี้เอ๋อร์ของข้า เฝิงซู่ชิงมีสิทธิ์อะไรมาแย่งตำแหน่งฮองเฮาของอวี้เอ๋อร์ไป? ต้องเป็นเฝิงอวี้ใช้กลอุบายชั่วช้าเป็นแน่ นายท่าน... ตำแหน่งฮองเฮาที่ควรเป็นของอวี้เอ๋อร์ กลับตกเป็นของสกุลเฝิง ท่านจะนั่งนิ่งดูดาย ปล่อยให้เฝิงอวี้รังแกตระกูลฟู่ของเราและชิงตำแหน่งฮองเฮาของบุตรสาวเราไปไม่ได้!”