หลายคนต่างคาดเดาว่า ตำแหน่งฮองเฮานี้อาจตกเป็นของสือชิงเหยียน
เฝิงอวี้ไม่เคยคิดถึงบุตรสาวของตนแม้แต่น้อย
ใครจะคาดคิดว่าองค์พระเจ้าแผ่นดินจะประทานความตกตะลึงครั้งใหญ่ให้เขาอย่างกะทันหัน
เฝิงอวี้ไม่รู้ว่าควรตัดสินใจเช่นไร เขาหยุดฝีเท้าแล้วหันมองเฝิงซู่ชิง “ชิงเอ๋อร์ เรื่องตำแหน่งฮองเฮา เจ้าคิดเห็นเช่นไร? ที่จริง ต่อให้ยังไม่พูดถึงตำแหน่งฮองเฮา เพียงเหลียงอวี่หวงคนนี้ เจ้าก็คงปฏิเสธไม่ลงกระมัง?”
ย้อนกลับไปเมื่อครั้งชิงเอ๋อร์อายุสิบหกปี เป็นช่วงที่เพิ่งรู้จักความรัก
เขาเคยพบโคลงกลอนและบทประพันธ์ที่เหลียงอวี่หวงแต่งไว้ในห้องของชิงเอ๋อร์นับครั้งไม่ถ้วน
นางถึงกับคัดลายมือที่เหลียงอวี่หวงเขียนอยู่เป็นนิจ
ช่วงเวลานั้น แทบทุกวันคืน นางเอาแต่ถือบทประพันธ์ของเหลียงอวี่หวงไว้ในมือ
สภาพเช่นนั้นแทบไม่ต่างจากคนคลุ้มคลั่ง
ครั้นนางเข้าพิธีปักปิ่น ก็มีแม่สื่อมากมายจากทั่วเมืองหลวงมาเยือนถึงประตูเรือนเพื่อทาบทาม
น่าเสียดายที่ชิงเอ๋อร์ไม่ถูกใจผู้ใดเลย นางปฏิเสธทุกคน...
ช่วงนั้นผู้คนในตระกูลรอบข้างจึงกล่าวกันว่าชิงเอ๋อร์มีสายตาสูงส่ง ทะนงตน และไม่เห็นคนธรรมดาอยู่ในสายตา
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด ข่าวลือก็แพร่สะพัดว่าชิงเอ๋อร์เลื่อมใสรัชทายาท ถึงกับประกาศกร้าวว่านอกจากรัชทายาทแล้ว นางจะไม่แต่งให้ผู้ใดทั้งสิ้น ทว่ารัชทายาทมิได้คิดรับพระชายารัชทายาท เอาแต่ทุ่มเทให้ราชกิจ หากยังรอต่อไป ก็ไม่รู้ต้องรออีกกี่ปีรัชทายาทจึงจะเข้าใจเรื่องชายหญิง