รูม่านตาของเซียวเหวินสั่นไหวอย่างรุนแรง ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด
นางจ้องมองเซียวกั๋วจ้างอย่างตกตะลึง
นางกำหมัดแน่น สะอื้นไห้พลางกล่าวว่า “ท่านพ่อ ท่านใจแข็งถึงเพียงนั้นเชียวหรือ มองดูลูกไปตายได้จริง ๆ หรือ?”
เซียวกั๋วจ้างไม่แม้แต่จะเหลือบมองนางอีก สีหน้าไร้ซึ่งความเมตตาปรานีและความอดกลั้นแม้แต่น้อย
“ไร้ประโยชน์สิ้นดี ตายไปก็ช่างปะไร มีอะไรให้ข้าต้องทำใจไม่ได้?”
เขาหันหลังเดินจากไป ไม่สนใจแม้แต่น้อยว่าเซียวเหวินจะตายหรือไม่
เซียวเหวินโศกเศร้าเสียใจจนแทบขาดใจ ดวงตาพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตาขณะมองแผ่นหลังของเซียวกั๋วจ้างที่กำลังจากไป แววตานางฉายประกายแข็งกร้าว ก่อนตะโกนใส่แผ่นหลังของเขาเสียงแหบพร่า
“ท่านพ่อ...ลูกไม่เชื่อว่าท่านจะใจแข็งมองดูลูกตายได้”
ชั่วพริบตาถัดมา นางก็หันไปกระแทกศีรษะกับเสาด้านหลังอย่างแรง
เสียงดังปัง เลือดพลันสาดกระเซ็นไปทั่ว
พ่อบ้านอุทานด้วยความตกใจ รีบโอบเอวเซียวเหวินไว้ ช่วยผ่อนแรงกระแทกลงส่วนหนึ่ง “โอ๊ย คุณหนูห้า ทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไรกัน?”
“ไม่รักชีวิตแล้วหรือ?”
ศีรษะของเซียวเหวินแตกเป็นแผลใหญ่ เลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุดราวกับน้ำพุ
นางเอนซบอยู่ในอ้อมแขนพ่อบ้าน ดวงตาพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตา มองเซียวกั๋วจ้างซึ่งยืนอยู่ไกลออกไป
เซียวกั๋วจ้างหันมามองนางด้วยแววตาเย็นชา
“แต่ก่อนข้าเห็นว่าเจ้าไร้เดียงสา สดใส และน่าเอ็นดู คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะโง่ยิ่งกว่าหมูเสียอีก เลี้ยงตัวโง่งมอย่างเจ้าไว้ก็สิ้นเปลืองเสบียงของตระกูลเซียวเปล่า ๆ หากยังคิดจะหาที่ตายอีก ข้าก็ส่งเจ้าลงปรโลกได้...”