นับแต่เติบโตมา เขาไม่เคยพบสตรีคนใดหน้าหนาไร้ยางอายถึงเพียงนี้ สามารถกล่าวถ้อยคำไร้ยางอายเช่นนี้ออกมาได้โดยไม่แม้แต่จะหน้าแดงหรือใจสั่น
เซียวถิงเยี่ยนยังไม่ทันตอบ ซือหลี่ก็อดรนทนไม่ไหว ชี้หน้าหวงชิวเหลียนแล้วก่นด่าทันที
“ข้าเคยพบคนไร้ยางอายมาบ้าง แต่ไม่เคยพบคนที่ไร้ยางอายอย่างเจ้าเลย องค์หญิงหนีหวงจะตายหรือไม่ตาย แล้วอย่างไรเล่า? แคว้นเหลียงของพวกเจ้าบุกเข้ามาในแคว้นหนันฉูของพวกเราแล้วมิใช่หรือ? เป็นหญิงคณิกาแล้วยังคิดตั้งป้ายคุณธรรมอีกหรือ? ถุย! หนังหน้าของเจ้าหนาเสียยิ่งกว่ากำแพงเมืองเสียอีก”
“ระหว่างสองแคว้นของพวกเรา บัดนี้มาถึงขั้นที่ต้องสู้กันจนกว่าฝ่ายหนึ่งจะสิ้นสูญแล้ว เจ้าโปรดลืมตาดูสถานการณ์ให้ชัดเจนเสียก่อน…แล้วค่อยมาหารือกับพวกเราได้หรือไม่? อีกอย่าง เหตุใดเจ้าจึงมั่นใจนักว่าแคว้นหนันฉูของพวกเราจะต้านทานแคว้นเหลียงของพวกเจ้าไม่ได้?”
“สิบกว่าปีที่ผ่านมา ผู้ใดกันที่ถูกแคว้นหนันฉูของพวกเราตีจนหงอเป็นสุนัข ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง? แม่ทัพพิทักษ์แผ่นดินของพวกเราเพิ่งสิ้นชีวิต พวกเจ้าก็ได้ใจ คิดว่าไม่มีผู้ใดคอยข่มพวกเจ้าแล้ว จึงวางอำนาจ ฉวยโอกาสที่พวกเราอ่อนแอบุกเข้ามาในแผ่นดินของเรา หึ ชนะก่อนหาใช่ชัยชนะไม่ รอดูเถิด คนจากจวนแม่ทัพจะตีพวกโจรชั่วอย่างพวกเจ้าให้พ่ายแพ้ยับเยิน หนีหางจุกตูดกลับแคว้นเหลียงเฮงซวยของพวกเจ้าไป!”
หวงชิวเหลียนโกรธจนใบหน้าเขียวคล้ำ
นางกัดริมฝีปากแน่น จ้องซือหลี่อย่างเดือดดาล