เซียวถิงเยี่ยนกวาดตามองรอบด้าน แววตาเจือรอยยิ้มจาง ๆ “โรงเตี๊ยมแห่งนี้เป็นกิจการของเซิ่งกุยใช่หรือไม่? นับแต่เปิ่นหวังก้าวเข้ามา แขกในโรงเตี๊ยมก็ถูกเชิญออกไปหมดแล้วใช่หรือไม่?”
“หากเปิ่นหวังคาดเดาไม่ผิด ในโรงเตี๊ยมแห่งนี้ นอกจากเปิ่นหวังแล้ว คงไม่มีคนนอกคนอื่นอีกกระมัง?”
แววประหลาดใจวูบผ่านดวงตาของเฝิงอี้ นางนับถือความรอบคอบของเซียวถิงเยี่ยนจากใจจริง
“เยี่ยนอ๋องทรงคาดการณ์ได้ดุจเทพ สถานการณ์ในโรงเตี๊ยมเป็นดังที่องค์อ๋องตรัสจริง ๆ...”
“เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน ผู้อาวุโสจึงจัดการเช่นนี้ ขอองค์อ๋องโปรดอย่าทรงถือสา”
เซียวถิงเยี่ยนเหลือบมองเฝิงอี้อย่างมีนัย “ที่นี่ไม่มีผู้อื่นแล้ว คุณหนูเฝิงอี้นั่งลงด้วยเถิด”
“ไม่ทราบว่ามีกระดานหมากหรือไม่ เรามาประลองหมากกันสักกระดานเถิด”
เฝิงอี้ลังเลเล็กน้อย นางประสานมือแล้วก้มศีรษะ “องค์อ๋องเป็นแขกผู้มีเกียรติ หากไม่ได้รับอนุญาตจากผู้อาวุโส ข้าน้อยไม่กล้าล่วงเกิน”
“ดี หากเจ้าไม่กล้านั่ง เช่นนั้นก็ถอยออกไปเถิด เปิ่นหวังต้องการอยู่เงียบ ๆ...” เซียวถิงเยี่ยนแสดงสีหน้าเย็นชาโดยไม่ไว้ไมตรี เป็นการขับไล่นางอย่างชัดเจน
พลันมีเสียงดังแผ่วเบาจากนอกประตู คล้ายเสียงเคาะดังตุบ ๆ อยู่หลายครั้ง หากไม่ตั้งใจฟังย่อมแทบไม่ได้ยิน
หลังเสียงนั้น เฝิงอี้ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มองเซียวถิงเยี่ยนด้วยสีหน้ารู้สึกผิดเล็กน้อย “องค์อ๋องโปรดระงับโทสะ เป็นข้าน้อยที่ไม่รู้จักประมาณตน”
“ข้าน้อยจะให้คนนำกระดานหมากมา แล้วประลองกับองค์อ๋องให้เต็มที่”