เซียวถิงเยี่ยนแค่นเสียงเย็นชา แววตาเยียบเย็นดุจน้ำแข็ง
“นางกล้าลงมือกับหมอเทวดาหลู่ แค้นนี้เปิ่นหวังจดจำไว้แล้ว วันหน้าจะให้นางชดใช้หนี้เลือดเป็นแน่...”
เรื่องที่หมอเทวดาหลู่ถูกพิษกู่นั้น นับว่าผ่านพ้นอันตรายมาได้อย่างหวุดหวิด
เขายังไม่ทันให้หวังคุนสกัดของเหลวจากตัวกู่ เพื่อนำไปปรุงเป็นยาถอนพิษ ก็รู้สึกว่าร่างกายของตนคล้ายกำลังค่อย ๆ ดีขึ้น
เขาอดประหลาดใจมิได้
หวังคุนรีบจับชีพจรให้เขา ตรวจดูว่าเกิดอะไรขึ้น
ใครจะรู้ว่าหมอเทวดาหลู่พลันกระอักเลือดดำออกมาคำหนึ่ง... หวังคุนตกใจจนสะดุ้ง หมอเทวดาหลู่รีบเอ่ยปลอบเสียงเบา
“อย่าตื่นตระหนก ดูนั่นสิ...”
หมอเทวดาหลู่เช็ดเลือดดำที่มุมปาก ก่อนชี้ไปยังเลือดดำกองหนึ่งบนพื้น
หวังคุนเพ่งมอง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นฉับพลัน
“สวรรค์! ท่านอาจารย์คายหนอนสีดำออกมาตัวหนึ่งหรือขอรับ?”
เขาหยิบไม้ท่อนหนึ่งมาจิ้มหนอนสีดำนั้นสองสามที ใครจะรู้ว่ามันกลับแน่นิ่ง ไร้ลมหายใจไปแล้วอย่างเห็นได้ชัด
แววตาของหมอเทวดาหลู่ฉายความไม่อยากเชื่ออยู่หลายส่วน
เขารีบจับชีพจรตนเอง ทว่าทันทีที่ตรวจชีพจร แม้แต่ตัวเขาเองยังตกตะลึงอย่างยิ่ง
“พิษกู่คลายไปเองแล้วหรือ?”
กู่ดำตัวนี้เป็นสิ่งที่เซิ่งหนี่ว์แห่งแคว้นเหลียงฝังไว้ในร่างเขาเมื่อครั้งนั้น
เสิ่นเจียวเคยนำกู่ประจำชีพของตนออกมาเพื่อช่วยชีวิตเขา แต่ก็ยังสังหารมันไม่ได้ ทำได้เพียงกดข่มมันไว้ชั่วคราว ให้มันหลับใหลไป
ผู้ใดจะคิดว่าเมื่อคราวนี้ถูกพิษกู่ ด้วยเหตุบังเอิญกลับกลายเป็นพิษล้างพิษ ขับกู่ที่หลับใหลตัวนี้ออกจากร่างได้?