หยุนหลวนมีแววตาตื่นตะลึง นางมองเงาดำที่ค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ด้วยความไม่อยากเชื่อ
ท่ามกลางความมืดสลัว ใบหน้าของเฉิงเฟิงผู้สวมชุดดำสำหรับออกปฏิบัติการยามราตรี ค่อย ๆ ปรากฏชัดต่อสายตานาง
นางกดเสียงต่ำ เอ่ยถามทีละคำว่า “เจ้าซ่อนตัวอยู่ที่นี่มานานแล้วหรือ?”
“นี่มันเรื่องอันใดกันแน่? หรือพวกเจ้ารู้แต่แรกแล้วว่าจะมีคนคิดปองร้ายเหลียงอวี่หวง?”
เฉิงเฟิงตอบเสียงต่ำว่า “ความจริงช่วงสองวันนี้ ในห้องขังมีแต่เรื่องไม่สงบ มีคนพยายามหาทางลอบทำร้ายองค์รัชทายาทอยู่เสมอ พระองค์ทรงระแวดระวังอยู่ก่อนแล้วหลายส่วน...ด้วยเหตุนี้ จึงทรงจัดให้พวกข้าซุ่มซ่อนอยู่รอบคุกหลวงแห่งนี้”
“องค์รัชทายาททรงต้องการล่อคนบงการเบื้องหลังออกมา คนเหล่านี้ที่อยู่ด้านล่าง มีคนที่พระองค์ทรงรอคอยอยู่ในนั้นด้วย พวกเรารอกันอีกสักหน่อย รอให้คนผู้นั้นทนไม่ไหว เผยหางจิ้งจอกออกมาเอง”
หยุนหลวนเลิกคิ้ว ไม่คิดว่าเรื่องราวจะพลิกผันเช่นนี้
ไม่คิดว่าเหลียงอวี่หวงจะเตรียมการล่วงหน้า และมองแผนของอีกฝ่ายออกเสียก่อน
เขากลับใช้แผนซ้อนแผน อาศัยวิธีนี้ล่อคนบงการเบื้องหลังออกมา
หยุนหลวนประหลาดใจไม่น้อย
นางอดเม้มปากยิ้มอย่างไร้เสียงไม่ได้ ในที่สุดเหลียงอวี่หวงก็ไม่เลือกนั่งรอความตายอีกต่อไป เขาเติบโตขึ้นแล้ว ในที่สุดก็รู้ว่าหนทางเบื้องหน้าควรก้าวเดินต่อไปเช่นไร
หยุนหลวนจึงไม่กังวลกับสถานการณ์คับขันของเหลียงอวี่หวงในยามนี้อีก