ใบหน้าของนางสงบนิ่งเกินไป นิ่งสนิทราวกับผืนน้ำที่ไร้คลื่น ถ้อยคำของเขา รวมทั้งรุ่ยอ๋องที่เขาเอ่ยถึง ดูเหมือนจะไม่อาจกระตุ้นอารมณ์ของนางให้กระเพื่อมได้แม้แต่น้อย
เวยหมิงไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด จู่ ๆ ก็รู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมา
“หยุนหลวน เจ้าอยากทำอะไรกันแน่”
หยุนหลวนก้มตัวลง จู่ ๆ ก็ขยับเข้าชิดเวยหมิง ในดวงตาของนางมีประกายเย็นเยียบวาบขึ้น นางเอ่ยถามเขาทีละคำ “ข้าต่างหากที่อยากถามเจ้า ว่าแท้จริงแล้วรุ่ยอ๋องต้องการทำอะไร…”
เวยหมิงชะงักไป สายตาของเขาหลบเลี่ยง ไม่กล้าสบดวงตาคมกริบที่บีบคั้นของหยุนหลวนเลยสักนิด
“รุ่ยอ๋องมิใช่ไปรับศึกที่ชายแดนหรอกหรือ ข้าไม่ได้อยู่เคียงข้างเขา ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาต้องการทำอะไร”
หยุนหลวนหัวเราะเย็นหนหนึ่ง ในดวงตามีประกายกระหายเลือดวาบผ่าน
“แสร้งทำเป็นไม่รู้กับข้าอย่างนั้นหรือ เจ้าคิดว่าเจ้าปฏิเสธเสียงแข็ง ข้าก็จะไม่มีทางขุดข้อมูลที่มีค่าออกจากปากเจ้าได้อย่างนั้นหรือ เวยหมิง ข้ามิใช่หยุนหลวนคนเดิมที่โง่งมหลงรักรุ่ยอ๋องอีกแล้ว กลอุบายที่เจ้าเคยใช้จัดการข้าในอดีต เจ้าคิดว่ายังได้ผลอยู่อีกหรือ”
พูดพลาง นางก็คว้าผมของเขาดึงไว้อย่างโหดเหี้ยม
เวยหมิงเจ็บจนร้องโหยหวนขึ้นทันที การกระชากครั้งนี้ หยุนหลวนแทบจะดึงหนังศีรษะของเขาหลุดออกมาเป็นกระจุก
ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยโทสะ ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันคำรามเสียงต่ำ “หยุนหลวน ปล่อยข้านะ หากเจ้ากล้าแตะต้องข้าอีกแม้แต่นิ้วเดียว ข้าจะทำให้เจ้าตายอย่างไม่สงบ…”
หยุนหลวนยกมุมปาก ในดวงตามีแต่ความเย็นชา