“พี่สาวของข้า นางคงไม่อยากอยู่ที่นี่เช่นกัน ยามสิ้นใจไม่มีผู้ใดอยู่เคียงข้าง นางคงหวาดกลัวและทุกข์ทรมานยิ่ง ข้าจะพานางกลับบ้าน แล้วฝังนางไว้เคียงข้างท่านพ่อท่านแม่ เมื่อมีบิดามารดาอยู่เป็นเพื่อน นางคงไม่โดดเดี่ยวอีก”
หูอวี่ชะงักงัน คาดไม่ถึงเลยว่าหยุนหวยจะเอ่ยขอเช่นนี้
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองเหลียงอวี่หวง
“องค์รัชทายาท พระองค์ทรงเห็นว่าควรทำเช่นไรพ่ะย่ะค่ะ?”
เหลียงอวี่หวงกอดร่างในอ้อมแขนแน่น ในใจเจ็บปวดเหลือเกิน
เขาก้มหน้า ดวงตาจับจ้องใบหน้าของหยุนหลวนไม่กะพริบ
ทันใดนั้น เสียงตุบก็ดังขึ้น หยุนหวยคุกเข่าลงต่อหน้าเหลียงอวี่หวง
เขาร่ำไห้จนแทบขาดใจ พลางโขกศีรษะให้เหลียงอวี่หวง
“องค์รัชทายาท ข้าน้อยขอร้อง โปรดให้ข้าน้อยพาพี่สาวกลับบ้านเถิด ที่นี่ไม่ใช่ที่ของนาง ข้าจะพานางกลับไปฝังยังบ้านเกิด วันนี้นางยังบอกข้าว่าคิดถึงบ้าน อยากกลับไปเยี่ยมท่านพ่อท่านแม่ด้วย”
“องค์รัชทายาท ข้าน้อยขอร้อง โปรดทำให้ความปรารถนาสุดท้ายของพี่สาวเป็นจริงด้วยเถิด”
หัวใจของเหลียงอวี่หวงพลันบีบรัด
ดวงตาเขาปวดแสบปวดร้อนยิ่งนัก จึงเบือนสายตาหนี เม้มริมฝีปากบางแน่นอยู่นานโดยไม่เอ่ยตอบ
หูอวี่เห็นหยุนหวยโขกศีรษะจนแทบแตก ใบหน้าเปื้อนเลือดไปหมด ก็ทนเห็นต่อไปไม่ไหว
เขาคุกเข่าลงตาม แล้วช่วยวิงวอนแทนเสี่ยวหวย “องค์รัชทายาท โปรดทรงอนุญาตเถิดพ่ะย่ะค่ะ พี่น้องคู่นี้พึ่งพากันมาตลอด ชีวิตช่างยากลำบากยิ่ง คุณหนูเสี่ยวหยุนจากไปกะทันหัน ผู้ที่เศร้าโศกที่สุดก็คือหยุนหวย...หากให้เขาอยู่ที่นี่ต่อไป เกรงว่าจะยิ่งเห็นสิ่งต่าง ๆ แล้วหวนคิดถึงนาง จนหม่นหมองเศร้าโศกอยู่ทุกวันพ่ะย่ะค่ะ”