“ข้านี่ช่างเลอะเลือนนัก ถึงกับจำรูปลักษณ์ของผู้กล้าไม่ได้เสียแล้ว โอ๊ย คุณชายหลวนโปรดอภัยให้ข้าด้วย”
กล่าวไปแล้ว คุณชายท่านนี้นับเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของหอสุราพวกเขา
ถึงอย่างไรเขาก็ช่วยโจวชิงเหยียนไว้ เท่ากับช่วยหอสุราของพวกเขาไว้ทางอ้อม
มิฉะนั้น หากโจวชิงเหยียนสิ้นชีวิต เซียวกั๋วจ้างย่อมต้องให้พวกเขาทั้งหมดชดใช้ด้วยชีวิตเป็นแน่
ผู้ดูแลร้านรู้สึกเสียใจยิ่งนัก เขาช่างตาถั่วเกือบทำร้ายผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเสียแล้ว
เซียวกั๋วจ้างมีรอยยิ้มแต้มมุมปาก สายตาจับจ้องหยุนหลวนอย่างเป็นประกาย
“นับว่าโชคดีที่คุณชายช่วยชีวิตไว้ บุตรีบุญธรรมของข้าจึงรอดพ้นเคราะห์ครั้งนี้ เพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิตของท่าน ข้าจึงให้นางวาดภาพเหมือนของท่านเพื่อตามหา โชคดีที่ความพยายามไม่สูญเปล่า...ในที่สุดพวกเราก็พบคุณชายหลวนแล้ว”
“คุณชายหลวนโปรดอย่าปฏิเสธ เชิญกลับจวนกั๋วจ้างไปกับข้า ข้าจะต้อนรับท่านอย่างเต็มที่ และตอบแทนบุญคุณของท่านอย่างดีแทนบุตรีบุญธรรมของข้า”
หยุนหลวนแสร้งทำท่าประหลาดใจระคนปลาบปลื้ม แล้วตอบอย่างถ่อมตนยิ่ง “ท่านกั๋วจ้างกล่าวเกินไปแล้ว ข้าเพียงยื่นมือช่วยเหลือเล็กน้อย มิได้นับเป็นบุญคุณยิ่งใหญ่แต่อย่างใด”
“หากเป็นผู้อื่น ก็คงไม่ยืนดูคนตายโดยไม่ช่วยเหลือเช่นกัน”
ใครจะรู้ว่าผู้ดูแลร้านกลับตื่นเต้นยิ่งนัก ถึงกับเอ่ยขัดหยุนหลวน
“คุณชายหลวน ท่านเข้าใจผิดแล้ว บนโลกนี้มีคนที่เห็นคนกำลังจะตายแล้วไม่ยื่นมือช่วยอยู่ไม่น้อย ตรงกันข้าม ผู้กล้าหาญมีคุณธรรมอย่างท่านนั้นหาได้ยากยิ่ง”