นางร่ำไห้พลางด่าทอ สะบัดแขนของเหลียงเหวินคังออก แล้วกำหมัดทุบตีร่างเขาอย่างแรง
เหลียงเหวินคังถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เซียวไต้จึงคว้าได้เพียงอากาศ
นางล้มคะมำอย่างแรง ครั้นร่วงลงไปแล้วก็ไม่อาจลุกขึ้นมาได้อีก
ในใจเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง นางแหงนหน้าขึ้น ตะโกนใส่เหลียงเหวินคังอย่างคลุ้มคลั่ง “ข้ารู้จักท่านตั้งแต่อายุสิบกว่าปี นับแต่นั้นหัวใจทั้งดวงก็ทุ่มเทให้ท่าน ข้ารักท่านถึงเพียงนี้ เหตุใดท่านจึงใจร้ายทอดทิ้งข้า ทำกับข้าอย่างโหดเหี้ยมเช่นนี้ได้?”
“ครั้งนั้น ท่านยอมทรยศต่อสัตย์สาบานเพื่อชิงบัลลังก์ฮ่องเต้ ถึงขั้นแต่งกับหญิงแพศยาเมิ่งจวิน ตำแหน่งภรรยาที่ท่านรับปากว่าจะมอบให้ข้ากลับกลายเป็นเพียงคำลวง ท่านให้ข้าเป็นได้แค่อนุภรรยา เป็นหญิงของท่านเท่านั้น หลายปีมานี้ ท่านรู้หรือไม่ว่าข้าฝืนทนผ่านมาได้อย่างไร?”
“ข้ามองดูท่านกับนางรักใคร่แนบชิด มองดูท่านแต่งงานกับนาง มีบุตรด้วยกัน นางยืนเคียงข้างท่านได้อย่างเปิดเผย มีฐานะเสมอท่าน ได้รับการคารวะและเสวยสุขมั่งคั่งจากผู้คนทั่วแคว้นเหลียง ส่วนข้าเล่า ข้าได้แต่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดราวหนอนต่ำต้อย ใช้ชีวิตอย่างน่าเวทนา”
“เหลียงเหวินคัง ท่านเคยรู้สึกถึงความสิ้นหวังและเจ็บปวดในใจข้ายามนั้นหรือไม่? ท่านไม่เคย... ท่านมีหญิงมากมาย ความรักของท่านไม่เคยเป็นของข้าเพียงผู้เดียว ท่านรักคนนี้ ชอบคนนั้น แล้วจะมีสายตาเหลือบแลมาที่ข้าได้อย่างไร? เหลียงเหวินคัง ข้าเกลียดท่านเหลือเกิน เกลียดที่เหตุใดท่านจึงทำให้ข้าเจ็บปวดถึงเพียงนั้น”