โลกมนุษย์เย็นชาแปรปรวน จิตใจคนยากแท้หยั่งถึง
เดิมทีญาติมิตรที่สนิทสนมกับตระกูลหลู่ ครั้นเห็นคนตระกูลหลู่ตายกันหมด เหลือเพียงเด็กอายุสิบขวบคนเดียว ต่างก็เผยโฉมหน้าอันน่ารังเกียจออกมา พวกเขาไม่เพียงยึดกิจการบางส่วนของตระกูลหลู่ไป ยังโกยเงินทองที่หมอเทวดาหลู่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดไปจนสิ้น
หมอเทวดาหลู่ต้องนอนกลางถนน เกือบหนาวตายและอดตาย
ยามที่เขาใกล้สิ้นใจ จู่ ๆ ก็พบคนใจบุญผู้หนึ่งพากลับบ้าน เชิญหมอมารักษา หาเสื้อผ้าให้สวม และหาอาหารให้กิน
คนใจบุญผู้นั้นก็คือเสิ่นจั๋ว บิดาของเสิ่นเจียว
เสิ่นจั๋วเป็นคนมีเมตตา ซื่อตรง และซื่อสัตย์ เขาเลี้ยงชีพด้วยการดูแลร้านน้ำชาร้านหนึ่ง แม้ไม่ร่ำรวยนัก แต่ก็ไม่ได้ขัดสนจนเกินไป
นอกจากหมอเทวดาหลู่แล้ว เขายังรับเด็กชายคนหนึ่งเป็นบุตรบุญธรรม เด็กชายผู้นั้นก็คือเสิ่นฮ่วนจือ
ภรรยาที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเสิ่นจั๋วสิ้นใจเพราะคลอดยากขณะให้กำเนิดเสิ่นเจียว เขาจึงเลี้ยงดูเสิ่นเจียวจนเติบใหญ่เพียงลำพัง
ตอนเสิ่นเจียวอายุสิบกว่าปี นางพบเสิ่นฮ่วนจือบนถนน เด็กชายสวมเสื้อผ้าขาดวิ่น เนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผล ทั้งยังหิวโซจนแทบสิ้นลม
นางใจอ่อน ไม่อาจทนเห็นเสิ่นฮ่วนจืออดตายเช่นนั้น จึงอดไม่ได้ที่จะมอบหมั่นโถวให้เขาลูกหนึ่ง ใครจะรู้ว่าเสิ่นฮ่วนจือกลับไม่รับหมั่นโถว ทว่าเดินตามเสิ่นเจียวกลับบ้านประหนึ่งหางที่ไม่ยอมคลาดจากเจ้าของ
เมื่อเสิ่นจั๋วเห็นแววตาอ้อนวอนของเด็กชาย ก็เกิดความเวทนาสงสาร จึงรับเขาไว้และตั้งชื่อให้ว่าเสิ่นฮ่วนจือ เลี้ยงดูประหนึ่งบุตรบุญธรรม