นางทอดถอนใจ ก่อนโอบเอวสอบของเซียวเสวียนรุ่ยไว้แน่น
นางหลับตาลง สูดกลิ่นอายบุรุษที่แผ่ซ่านจากกายเขาเข้าเต็มปอด
นับตั้งแต่มาถึงแคว้นหนันฉู นางไม่ได้แตะต้องบุรุษมานานเพียงใดแล้ว?
คราวนี้นางพาผูซังมาด้วยเพียงคนเดียว ทว่าผูซังกลับถือตัวอยู่ไม่น้อย หลายครั้งหลายคราไม่ค่อยเต็มใจปรนนิบัตินาง ทุกครั้งเขาล้วนทำหน้าบึ้งตึง สีหน้าไม่ยินยอม
แต่ก่อนองค์หญิงหนีหวงชื่นชอบความถือตัวของเขา ทว่าพอเวลาผ่านไป นางกลับรู้สึกว่าจืดชืดไร้รสชาติ
อีกทั้งเพราะเรื่องของกู้เฉิน นางจึงตั้งใจจะครอบครองเขา จนควบคุมความปรารถนาของตนเอง ไม่คิดถึงเรื่องบนเตียงอีก
วันนี้เซียวเสวียนรุ่ยลงมือเช่นนี้ กลับปลุกความปรารถนาที่หลับใหลอยู่ในใจนางให้ตื่นขึ้นอย่างสิ้นเชิง
ดังคำกล่าวว่า ฝนโปรยหลังแล้งยาวนาน องค์หญิงหนีหวงกับเซียวเสวียนรุ่ยเปรียบดังฟืนแห้งกับไฟแรง ครั้นไฟลุกติดขึ้นแล้วก็ยากจะหยุดยั้ง
เสียงภายในห้องของทั้งคู่เร่าร้อนยิ่งนัก
ผูซังยืนอยู่ด้านนอก ฟังเสียงรักใคร่อันเร่าร้อนจากภายใน แววตาฉายความรังเกียจอยู่หลายส่วน
“น่าขยะแขยงสิ้นดี! บุรุษกับสตรีคู่นี้ในที่สุดก็ได้คลุกเคล้ากันเสียที ไม่เสียแรงที่ข้าอุตส่าห์ชักนำอยู่หลายวัน”
องค์หญิงหนีหวงไม่รู้เลยว่า ในชาที่เซียวเสวียนรุ่ยรินให้นางนั้นมียาปลุกกำหนัดผสมอยู่
เดิมทีเซียวเสวียนรุ่ยมาเข้าเฝ้าองค์หญิงหนีหวงคราวนี้ด้วยใจที่พร้อมเดิมพันทุกสิ่ง ผูซังจงใจทิ้งห่อยานั้นไว้ จงใจให้เซียวเสวียนรุ่ยเก็บได้...