นางนั่งอยู่บนเตียง มองเงาร่างที่จากไปอย่างลนลานด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน
สันดานหมาแก้ไม่หายจริง ๆ!
ดูท่าในใจของเหลียงเหวินคัง ยังมีที่ว่างให้เซียวไต้
ตราบใดที่เขายังมีเซียวไต้ในใจ
ไม่ว่าเซียวไต้จะก่อความผิดใหญ่หลวงเพียงใด นางก็ไม่มีทางถูกประหารโดยง่าย...
หากต้องการเอาชีวิตเซียวไต้ จำต้องถอนนางออกจากใจเหลียงเหวินคังให้หมดจด ไม่เหลือเยื่อใยแม้แต่น้อย
มิฉะนั้น ต่อให้พวกเขาไม่ยื่นมือเข้าแทรก ไม่พาเซียวไต้ออกจากตำหนักเย็น สักวันเซียวไต้ก็จะกลับมาได้รับความโปรดปรานอีกครั้ง
เหลียงหนีหวงยื่นมือเข้าไปหยิบขวดยาที่ซ่อนไว้ในอกเสื้อออกมา
นี่เป็นของที่คุณชายหลวนส่งคนมามอบให้นาง
ในจดหมายระบุไว้ว่า ให้นางนำยาขวดนี้ไปส่งให้คนที่เหมาะสมในเวลาที่เหมาะสม...นางคิดว่าตนเข้าใจแผนการของพวกเขาแล้ว
เสด็จพี่คิดจะยืมมือผู้อื่นฆ่าคน ให้พวกเขาห้ำหั่นกันเอง
แผนการนี้นับว่าฆ่าคนทั้งยังทำลายจิตใจอย่างแท้จริง
เดิมทีเหลียงหนีหวงยังลังเลอยู่บ้าง ไม่เต็มใจใช้วิธีเช่นนี้กับเหลียงเหวินคัง
อย่างไรเสีย ความรักเอ็นดูตลอดสิบกว่าปีก็มิใช่เรื่องเสแสร้ง
เหลียงเหวินคังรักนางจากก้นบึ้งของหัวใจ
ตลอดสิบกว่าปี เขาทะนุถนอมนางไม่เสื่อมคลาย แม้เซียวไต้ถูกปลดจากตำแหน่งฮองเฮาแล้ว ท่าทีที่เขามีต่อนางก็ยังเหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
นางเองก็เคยวาดหวังอยู่ในใจ คิดอยู่เสมอว่า หากเหลียงเหวินคังรู้ชาติกำเนิดของนาง เขาจะไม่ใส่ใจหรือไม่ว่าสายเลือดในกายนางเป็นของเขาหรือเปล่า?