ฮูหยินเฝิงร้องไห้จนแทบขาดใจ
นางดึงแขนเสื้อขึ้นมาเช็ดน้ำตาบนใบหน้าไม่หยุด
นางเองก็อยากกอดบุตรสาว อยากเล่าความทุกข์และความอาลัยของตนให้นางฟัง ทว่าน่าเสียดายที่นางไม่มีสิทธิ์
ฟู่จืออวี้ยืนอยู่นอกลานเรือน มองลอดช่องประตูเข้าไป เห็นสองพ่อลูกกอดกันร่ำไห้ ดวงตาพลันฉายแววเยาะหยัน
นางอดพึมพำเสียงต่ำมิได้ “ไม่รู้จะเสแสร้งไปเพื่ออะไร... เข้าวังเป็นฮองเฮา นี่เป็นความฝันอันงดงามที่ผู้คนมากมายเฝ้าใฝ่หา เฝิงซู่ชิงกลับยังทำท่าทางเช่นนี้ ร้องไห้ออกมาเสียได้ หากคนไม่รู้คงนึกว่านางกำลังก้าวลงหลุมไฟ”
“ช่างไม่รู้จักบุญคุณเสียจริง ไม่รู้ว่าฝ่าบาททรงทราบเรื่องนี้แล้วจะคิดเช่นไร”
น่าเสียดายที่ยามนี้นางมิได้อยู่ในวัง ทั้งยังไร้อำนาจใด ๆ ที่จะสอดแทรกคนเข้าไปอยู่ข้างกายฝ่าบาท
หาไม่แล้ว นางจะต้องคอยทูลความให้ร้ายเฝิงซู่ชิงต่อหน้าฝ่าบาทเป็นแน่
การได้แต่งเข้าวังเป็นฮองเฮา ถือเป็นเรื่องดีเลิศประเสริฐศรีอย่างเห็นได้ชัด เฝิงซู่ชิงกลับแสดงท่าทีเช่นนี้ ชวนให้ผู้คนรู้สึกรังเกียจยิ่งนัก
เถาหง สาวใช้ของนางรีบเอ่ยคล้อยตาม
“นั่นสิ ไม่รู้จะแสร้งทำเช่นนั้นไปเพื่ออะไร... คุณหนู นางจงใจอวดดีหรือเจ้าคะ”
“ใต้เท้าฟ่งก็เหลือเกิน ในเมื่อเป็นงานเลี้ยงในครอบครัว เหตุใดจึงไม่บอกคุณหนู ให้ท่านมาร่วมงานด้วยเล่า คุณหนูก็นับเป็นคนตระกูลเฝิงครึ่งหนึ่ง ใต้เท้าฟ่งทำเกินไปจริง ๆ”
ฟู่จืออวี้กัดฟันด้วยความโกรธ “พวกเขาไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาอีกแล้ว... เมื่อเกาะเกี่ยวกับฝ่าบาทได้ ดวงตาพวกเขายังจะมองเห็นผู้อื่นได้อย่างไร”