หลิวซื่อปล่อยมือเซียวถิงเยี่ยน แล้วส่งสายตาให้เขา
เซียวถิงเยี่ยนชะงักไป
หลิวซื่อผลักแขนเขาเบา ๆ... ร่างของเซียวถิงเยี่ยนเอนมาทางหยุนหลวน มือของเขาเผลอแตะหยาดน้ำตาเย็นเยียบของนาง
หัวใจเขาสั่นไหวแผ่วเบา
เขายกมือขึ้น เช็ดหยาดน้ำตาบนใบหน้าหยุนหลวนอย่างอ่อนโยน
“อย่าร้องไห้... ข้าไม่ได้โทษเจ้า!”
“เจ้าไม่ต้องกล่าวขอโทษข้า ผู้ใดใช้ให้ข้าตกหลุมรักเจ้าก่อนกันเล่า ระหว่างเราสองคน ที่ผ่านมาก็ไม่เคยเท่าเทียมกันอยู่แล้ว สำหรับข้า ความรักที่มีต่อเจ้าสำคัญยิ่งกว่าชีวิต เหนือสิ่งอื่นใดทั้งปวง แต่สำหรับเจ้า ข้ากลับเป็นเพียงส่วนเล็ก ๆ ในชีวิต”
“ในใจเจ้ามีเรื่องราวมากมายเหลือเกิน แย่งชิงพื้นที่อยู่ในนั้น ไม่ว่าจะเป็นครอบครัวหรือชาวบ้าน หรือแม้แต่ความฝันที่จะรับใช้แผ่นดิน... บางทีพวกเขาอาจสำคัญกว่าข้า”
“นอกจากอิจฉาแล้ว แท้จริงข้าไม่ได้ริษยา... ใครใช้ให้ข้าตกหลุมรักเจ้าในแบบนี้มาตั้งแต่แรกเล่า หากเจ้าไม่เป็นเช่นนี้ บางทีข้าอาจไม่อาจรักเจ้าได้ด้วยซ้ำ”
หยุนหลวนรู้สึกผิดจนยากจะทานทน ความขมขื่นที่ยากเอื้อนเอ่อล้นอยู่ในใจ นางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเซียวถิงเยี่ยน
“ท่านไม่โกรธข้าจริงหรือ?”
“เมื่อวานข้าพูดจาไม่เหมาะสม ทั้งยังทำเรื่องไร้เหตุผล ท่านก็ไม่ถือสาหรือ?”
เซียวถิงเยี่ยนยิ้มอย่างจนใจ
เขากุมมือหยุนหลวนไว้แน่น “แท้จริงแล้ว ข้าไม่ใช่คนมีความทะเยอทะยานอันใด ทั้งไม่ได้ปรารถนาอำนาจมากมาย ใจข้าเล็กนัก จุสิ่งต่าง ๆ ไว้ได้ไม่มาก บางทีบุรุษคนอื่นอาจเห็นแผ่นดินและอำนาจสำคัญกว่า แต่ข้ากลับรู้สึกว่าสิ่งเหล่านี้เย็นชาและว่างเปล่า”