“ตราบใดที่เรื่องนี้ยังไม่สงบ เขาก็จะไม่ปรากฏตัว และไม่เปิดโอกาสให้ผู้ใดกดดันเขา”
ที่จริง ตั้งแต่แรกเขาก็คาดเดาได้แล้วว่าพระบิดาคงไม่ประหารเหลียงหนีหวง
เมื่อไม่ได้คาดหวังไว้สูงนัก เขาจึงไม่ได้ผิดหวังสักเท่าไร
เฝิงอวี้และคนอื่น ๆ จนปัญญาเป็นที่สุด
แม้พวกเขาอยากทุ่มสุดกำลัง บีบบังคับให้ฮ่องเต้ประหารเหลียงหนีหวง แต่หากพระองค์ไม่ทรงมีพระราชโองการ พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้
เหลียงอวี่หวงให้พวกเขากลับไปก่อน แล้วค่อยแก้ไขสถานการณ์ไปทีละก้าว
สำหรับเขาแล้ว สถานการณ์ในยามนี้นับเป็นบทสรุปที่ดีที่สุดแล้ว
ที่จริงเหลียงหนีหวงจะตายหรือไม่ สำหรับเขาไม่ได้สำคัญนัก
สิ่งที่เขาใส่ใจไม่ใช่เหลียงหนีหวง หากแต่เป็นตระกูลเซียวที่อยู่เบื้องหลังนาง รวมถึงพรรคพวกและอำนาจทั้งหลายที่พึ่งพาตระกูลเซียว
การล่มสลายขององค์หญิงเหลียงหนีหวง เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
เขาจะค่อย ๆ กำจัดตระกูลเซียว ตลอดจนฮองเฮาเซียวและเหลียงเหวินคัง ให้สิ้นซากไปทีละคน
เฝิงอวี้และคนอื่น ๆ ได้ฟังคำเกลี้ยกล่อมของเหลียงอวี่หวงแล้ว ต่างก็ทยอยแยกย้ายกันไป
ไม่นานโถงหลวงจินหลวนก็ว่างเปล่า ไม่เหลือผู้คนที่ไม่เกี่ยวข้องแม้แต่คนเดียว
เหลียงอวี่หวงจึงหันสายตาไปทางชานเยว่
ชานเยว่สัมผัสได้ถึงสายตาเย็นเยียบที่แฝงจิตสังหารของเขา ร่างกายจึงสั่นสะท้านขึ้นมาเบา ๆ อย่างห้ามไม่อยู่
แววตาของนางเผยความหวาดหวั่นอยู่หลายส่วน ก่อนมองไปยังเหลียงอวี่หวง
“องค์รัชทายาทจะทรงลงโทษหม่อมฉันเช่นไรเพคะ?”