โชคดีที่บรรยากาศประหลาดเช่นนี้มิได้ดำเนินอยู่นานนัก
หลังจากรูเอ๋อร์อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ก็มีคนพานางเข้าไปในท้องพระโรง
โจวชิงเหยียนสั่งให้คนปิดประตูตำหนักให้แน่นหนา
รูเอ๋อร์มองบุรุษแปลกหน้าสองคนที่นั่งอยู่ในท้องพระโรง
นางพลันเข้าใจ บุรุษทั้งสองคงเป็นคนที่เหลียงอวี่หวงส่งมา
โจวชิงเหยียนบอกให้นางอย่าได้เกร็ง ก่อนประคองนางให้นั่งลงอย่างช้าๆ
เมื่อน้ำชาถ้วยหนึ่งไหลลงคอ นางก็เริ่มเปิดเผยความลับทั้งหมดเกี่ยวกับเซียวไต้
หยุนหลวนกับเซียวถิงเยี่ยนฟังแล้วต่างรู้สึกตกตะลึงยิ่งนัก
ไม่คิดเลยว่าเซียวไต้จะกล้าถึงเพียงนี้ ถึงกับก่อเรื่องชั่วร้ายมากมายเหลือเกิน
แต่ละเรื่องแทบจะเกินกว่าที่พวกเขาจะจินตนาการได้
มิน่าเล่านางจึงครองตำแหน่งฮองเฮาได้อย่างมั่นคงมานานหลายปี หากฮองเฮาไร้จิตใจเหี้ยมโหดดุจอสรพิษ เกรงว่าคงถูกผู้อื่นกลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกไปนานแล้ว
ฮองเฮาองค์ก่อนมิใช่ตัวอย่างหรอกหรือ?
หยุนหลวนทอดถอนใจอยู่ในใจ จู่ๆ ก็รู้สึกเห็นใจเหลียงอวี่หวงขึ้นมาบ้าง
นางรวบรวมเรื่องราวที่รูเอ๋อร์เล่ามาทั้งหมด แล้วเขียนลงบนกระดาษ
ครั้นนางนำกระดาษแผ่นนั้นไปมอบให้เหลียงอวี่หวงด้วยตนเอง
เหลียงอวี่หวงกำกระดาษบางๆ ไม่กี่แผ่นไว้ แขนทั้งสองข้างสั่นเทาอย่างควบคุมมิได้
ดวงตาของเขาแดงก่ำ เพียงชั่วครู่ น้ำตาก็กลิ้งลงจากหางตา
เขากอดตัวเองจนเป็นก้อน ร่ำไห้อย่างเสียสติ “เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้? คนชั่วสองคนนั้นมันเดรัจฉานชัดๆ ข้าจะไม่ปล่อยพวกมันไปแน่ ข้าต้องล้างแค้นแทนเสด็จแม่ให้ได้”