เซียวไต้ชะงัก ใบหน้าซีดเผือดลงเล็กน้อย นางมองเหลียงอวี่หวงด้วยความสับสนงุนงง
“กำไล? กำไลวงที่แย่งมาจากเมิ่งจวินน่ะหรือ?”
นี่คือบาดแผลในใจนาง
ชั่วชีวิตนี้นางไม่มีวันทำใจได้ กำไลวงนั้นเป็นของเมิ่งจวิน ภายในซ่อนยาพิษไว้ ตัวยาซึมผ่านผิวหนัง ทำให้ลูกของนางต้องตาย ทั้งยังพรากความสามารถในการมีบุตรไปจากนางตลอดกาล
ที่นางมีชีวิตอย่างทุกข์ระทมถึงเพียงนี้ ล้วนเป็นเพราะเมิ่งจวิน เป็นเพราะกำไลวงนั้น
เมิ่งจวินเป็นมารดาของเหลียงอวี่หวง เขายังมีหน้ากล่าวถึงเรื่องกำไลได้อย่างไร?
ดวงตาของเซียวไต้พลันแดงก่ำ
นางกำหมัดแน่น กัดฟันกรอดแล้วตะโกนใส่เหลียงอวี่หวง “เจ้ายังมีหน้ามาถามเรื่องกำไลอีกหรือ? เหลียงอวี่หวง เจ้ารู้หรือไม่ว่าฮองเฮาของเจ้าเป็นสตรีชั่วร้ายเพียงใด?”
“นางหาได้บริสุทธิ์อ่อนโยนอย่างที่เจ้าคิดไม่ ความดีงามทั้งหมดของนางล้วนเสแสร้งขึ้นมา นางก็เป็นเพียงหมาป่าในคราบแกะ เสแสร้งจอมปลอมยิ่งนัก... เป็นสตรีชั่วช้าที่ปากกับใจไม่ตรงกัน!”
สีหน้าเหลียงอวี่หวงพลันขรึมลง แววสังหารวาบผ่านดวงตา
เขาโน้มตัวเข้าใกล้เซียวไต้ ยกมือบีบลำคอของนาง
“เจ้ายังกล้าด่าทอมารดาของข้าอีกหรือ? เซียวไต้ เจ้านี่ช่างดื้อรั้นไม่รู้ความยิ่งนัก”
“เจ้าคิดหรือว่าที่เจ้าต้องตกอยู่ในสภาพเช่นทุกวันนี้ ล้วนเป็นความผิดของผู้อื่น? เจ้าเอาแต่โทษคนอื่น ไม่เคยหันกลับมาสำรวจความผิดของตนเองเลยสักครั้ง”