หยุนหลวนมองไปทางญาติผู้ใหญ่ฝ่ายมารดาของฮ่องเต้ เห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่ล่วงรู้ถึงความผิดปกติ นางจึงค่อย ๆ ปล่อยให้เซียวถิงเยี่ยนทำตามใจ
แรกเริ่มที่หยุนหลวนเข้าประจำการในกองทหารรักษาพระองค์ นางถูกคนบางกลุ่มกลั่นแกล้งอยู่บ่อยครั้ง
ทว่าก็ล้วนถูกนางคลี่คลายได้อย่างแยบยล
ไม่นานนางก็สนิทสนมกลมเกลียวกับคนกลุ่มนั้น
วันหนึ่งหลังเลิกเวร นางตั้งใจเลี้ยงสุรา พาสมาชิกทั้งกองไปเที่ยวเรือนชิงเฉิง ค่าใช้จ่ายทั้งหมดนางเป็นผู้รับผิดชอบ
เหล่าสมาชิกต่างเปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อหยุนหลวนไปโดยสิ้นเชิง
หยุนหลวนเองก็ไม่ได้ไปหาเหยาฉินมาหลายวันแล้ว
เมื่อพาน้องร่วมกองเข้าไปในเรือนชิงเฉิง... เหยาฉินก็รีบเดินเข้ามาหานาง ดวงตาแดงก่ำด้วยความน้อยใจ พลางดึงแขนเสื้อนางเบา ๆ
“คุณชายหลวน เหตุใดเพิ่งมาหาข้าเล่า? ข้านึกว่าท่านลืมข้าไปเสียแล้ว ข้ารอท่านอยู่ที่นี่อย่างทุกข์ทรมาน ไม่ทราบว่าท่านจะไถ่ตัวข้าออกไปเมื่อใด?”
“ข้าไม่ชอบผู้อื่น ข้าชอบเพียงท่าน ที่นี่ข้าทนอยู่ต่อแม้แต่วันเดียวไม่ไหวแล้ว รีบพาข้าไปเถิด ข้าอยากครองคู่กับท่านไปชั่วชีวิต ไม่พรากจากกันอีก”
สมาชิกที่อยู่ข้าง ๆ เห็นภาพนี้ก็พากันส่งเสียงโห่แซว
“โอ้โฮ หลวนหยุน เจ้านี่ไม่เบาเลยนะ แม้แต่หญิงงามอันดับหนึ่งของเรือนชิงเฉิงยังหลงรักเจ้าจนหมดหัวใจ เจ้าอย่าทำให้ความรักลึกซึ้งของแม่นางต้องสูญเปล่าเชียว”
“นั่นสิ ยังไม่รีบไถ่ตัวแม่นางเหยาออกไปอีก หากชักช้า เจ้าจะเสียใจภายหลังเอาได้”