ในชั่วขณะนั้น เขาพลันนึกถึงครั้งแรกที่ได้พบหยุนหลวน ตอนอุ้มนางลงจากหลังม้า ฝ่ามือใหญ่ของเขาคล้ายเคยกุมเอวอ่อนนุ่มของนางไว้ สัมผัสเช่นนั้นตราตรึงอยู่เนิ่นนาน คืนนั้นเขาถึงกับนอนไม่หลับ พลิกกายไปมาจนข่มตาไม่ลง ในห้วงความคิดมีแต่ภาพของหยุนหลวนกับสัมผัสจากฝ่ามือที่ยังแจ่มชัดมิรู้เลือน
ยามนั้น เขาคงนึกไม่ถึงว่า วันหนึ่งจะได้โอบนางเข้าสู่อ้อมแขนยามหลับใหล ทะนุถนอมนางอย่างสุดหัวใจ และมอบความคิดถึงอันแสนทุกข์ทรมานทั้งหมดให้แก่นาง
คล้ายเพียงสบตาคราหนึ่ง ก็ยาวนานดุจชั่วกัปชั่วกัลป์
นางค่อย ๆ สลักลึกลงในกระดูกและสายเลือดของเขาเช่นนี้
ราวกับความทุกข์ยากทั้งปวงในอดีต ล้วนมีไว้เพื่อให้ได้พบและครอบครองนาง
ในที่สุดหยุนหลวนก็…กลายเป็นสตรีของเขา และเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หัวใจของเซียวถิงเยี่ยนก็อบอวลด้วยความสุขและความหวานชื่นอันสุดคณานับ
เขาอดใจไม่ไหว ก้มลงจุมพิตหยุนหลวนแผ่วเบาอีกครั้ง
จุมพิตของเขาอ่อนโยนยิ่ง ทว่าก็แฝงด้วยความเร่าร้อนและความรักลึกซึ้ง
หยุนหลวนถูกเขาจุมพิตจนมึนงงอยู่บ้าง
เขาคลึงเอวของนางด้วยแรงพอเหมาะ ไม่หนักไม่เบา ทำให้นางสบายยิ่งนัก จึงอดครางออกมาอย่างสุขสบายมิได้
แววตาของเซียวถิงเยี่ยนยิ่งลึกล้ำ เขาอดไม่ได้ที่จะทำให้จุมพิตนี้ลึกซึ้งขึ้น
ลมหายใจของทั้งสองค่อย ๆ ร้อนผ่าวขึ้นอีกครา
ราวกับเปลวไฟที่ลุกโชนขึ้นระหว่างพวกเขาอีกครั้ง
หนึ่งชั่วยามต่อมา เซียวถิงเยี่ยนจึงยอมปล่อยหยุนหลวนด้วยความอิ่มเอม