เหลียงอวี่หวงมีรอยยิ้มแต้มมุมปาก แววตาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มจับจ้องหว่างคิ้วและดวงตาของหยุนหลวน
“แท้จริงแล้ว ข้าไม่ต้องการกำลังทหารจากหนันฉูของพวกเจ้าแม้แต่น้อย ข้าเพียงอยากขอยืมคนสักคนจากพวกเจ้า บางทีอาจพลิกสถานการณ์ที่กำลังเสียเปรียบให้กลับมาเป็นฝ่ายได้เปรียบได้”
หยุนเฟิงฟังแล้วพลันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เขาขมวดคิ้วมองเหลียงอวี่หวง
“ขอยืมคนสักคนหรือ ท่านอยากยืมผู้ใด?”
เหลียงอวี่หวงหัวเราะเบา ๆ ดวงตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ดุจสุนัขจิ้งจอก
เขายกนิ้วขึ้น แล้วค่อย ๆ ชี้ไปยังหยุนหลวนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
“ยืมนาง...”
“ขอเพียงนางยอมกลับแคว้นเหลียงไปกับข้า อาศัยสถานะสตรีของข้าซ่อนตัวอยู่ที่นั่น ก็จะสามารถทำเรื่องต่าง ๆ ได้มากมายจากในเงามืด”
หยุนเฟิงตื่นตะลึง มองเหลียงอวี่หวงอย่างไม่อยากเชื่อ
ไม่คิดเลยว่าอ้อมค้อมเสียตั้งมากมาย ที่แท้เหลียงอวี่หวงก็รออยู่ตรงนี้เอง
หยุนหลวนขมวดคิ้ว มองเหลียงอวี่หวงด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่ง
“เป็นไปไม่ได้ ข้าไม่มีทางเป็นสตรีของท่าน ท่านควรรู้ว่าข้ากับเยี่ยนอ๋องมีสัญญาหมั้นหมายกัน”
เหลียงอวี่หวงขยับเข้าใกล้หยุนหลวนอีกเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว
“ข้าไม่ได้บอกให้เจ้าเป็นสตรีของข้าจริง ๆ เพียงแสร้งทำและแฝงตัวอยู่เท่านั้น”
“นับแต่รู้ฐานะของเจ้า ทั้งยังได้เห็นฝีมือปลอมโฉมและการแสดงของเจ้า ข้าก็คิดว่าเจ้าเหมาะกับบทบาทนี้ที่สุด หยุนหลวน... ข้าต้องการให้เจ้าช่วย เพื่อความปลอดภัยของราษฎรทั้งสองแคว้น ขอให้เจ้ากลับแคว้นเหลียงไปกับข้า ช่วยข้ากำจัดอำนาจของหนีหวงในแคว้นเหลียง”